Managers

Vorig jaar waren er nog 531.000 managers, een jaar later is dat gedaald naar 490.000. Een ontslaggolf onder thuiszorgmedewerkers of metselaars van die omvang is gelijk een crisis, dan is de economie in mineur. Maar bij managers wordt alom de vlag uitgestoken, dan is het juist goed nieuws voor de economie.
Hoe minder managers, hoe minder bedrijfskosten, want het echte werk wordt niet door managers gedaan, maar door de werkvloer. En hoe inefficiënt, de improductieve kaste verdient nog veel meer ook. Waarom willen bedrijven dan toch zo graag managers in dienst hebben?
Ooit is het fenomeen managers in zwang geraakt, uiteraard in de VS. Het was de ideale oplossing voor het elimineren van vakbondsmacht. De strijd van werkvloer tegen de bazen werd een strijd van werkvloer tegen managers. En dat die managers (grotendeels) zelf uit de werknemersklasse kwamen maakte de strijd er niet makkelijker op. Bovendien vechten die managers nog fanatieker dan de bazen om hun fraaie salaris te behouden. Wilde de rijke eigenaar nog wel eens met de hand over zijn hart strijken om de arbeider een extra plaspauze te geven, zo niet de manager, want te bang om dan voor heuler met de arbeider te worden aangezien.
In een kleine eeuw tijd is het managersfenomeen wijdverbreid geraakt. Hier is één op de zeventien werknemers manager. Een leuke bijkomstigheid voor hun bazen is de politieke kleur van deze tussenlaag, die is doorgaans onversneden rechts. En zij zullen zeker niet thuisblijven bij verkiezingen.
Wat minder bange ondernemers werken zonder managers, dat scheelt flink in de kosten en hun werknemers zijn verlost van die akelige wantrouwende en alles controlerende laag. Fijne bijkomstigheid is dat werknemers die zelf beslissen hoe hun werk in te delen en op welke manier, meer arbeidsvreugde hebben en ook beter werk afleveren. Aangezien er minder kosten zijn is voor hen een fatsoenlijk salaris ook geen probleem meer.
Bij zo’n bedrijfsvoering zijn de resultaten duurzamer en positiever. Zo’n baas missen ze bij VW, daar zit de supermanager Winterkorn. In de Duitse cultuur is het hiërarchische top-down-denken nog sterker dan hier en vandaag ziet iedereen tot wat voor rampen dat kan leiden. Als je bedenkt dat de Winterkorns ook in de politiek de dienst uitmaken, dan mag je terecht argwaan hebben tegen de door Duitsland gedomineerde EU.

Geef een reactie