Mensenrechten

Deze week is het 65 jaar geleden dat de Universele verklaring van de rechten van de mens werd aangenomen door de Algemene vergadering van de Verenigde Naties.
Iedereen leek overtuigd dat er iets moest gebeuren om te voorkomen dat er ooit weer een verschrikkelijke wereldoorlog zou plaatsvinden. De verklaring van de mensenrechten leek een goede stap.
Later werd om diezelfde reden de EEG opgericht en eerder de Verenigde Naties zelf.

Voor wie golden de mensenrechten? Voor iedereen, maar helaas niet voor iedereen even goed. De rechten van vrouwen, homo’s en lesbo’s bijvoorbeeld zijn volstrekt ontoereikend.
Om zoveel mogelijk landen bereid te vinden om de verklaring te tekenen werden her en der stellingen afgezwakt of weggelaten. Bovendien was de verklaring minder verplichtend dan een verdrag.
Het is dus slechts een begin van een universele grondwet. De afgelopen 65 jaar zijn er wel wat verbeteringen geweest, maar het verdrag is nog verre van perfect.
En dan roeren zich nieuwe stemmen. De Belgische rechtsgeleerde Marie-Bénédicte Dembour wijst op het de noodzaak tot aanpassingen vanwege een behoorlijk andere machtsverhouding in de wereld. Zij vindt de bescherming van de burger tegen de macht of het misbruik daarvan door de Overheid achterhaald, want de macht is tegenwoordig niet in handen van regeringen, maar in handen van de financiële wereld.
De gevolgen zien we om ons heen. Afbraak van rechten van burgers alom.
Meteen komen er jonge wijsneuzen die de rechten wel hélémáál af willen schaffen, we leven immers in een neo-liberale tijd.

Laat de discussie losbarsten. De Universele verklaring van de rechten van de mens dient na 65 jaar te worden opgewaardeerd tot een Wereldgrondwet, met éénduidige rechten, helder geformuleerd. Bij schendingen zou het Strafhof in Den Haag ingeschakeld kunnen worden. De Verenigde Naties zou met een vredesmacht voor de handhaving kunnen zorgen. Heel wat nuttiger dan de invasies in Irak en Afghanistan. En zeker met meer draagvlak bij de bevolking.

Geef een reactie