Wie zal het ooit eens vertellen, waarom draaien linkse politici naar rechts zodra zij op het regeringspluche belanden? Is het bereiken van die plek de ultieme bevrediging van een uit frustratie geboren ambitie die hen losmaakt van het ideologische middel dat hen er bracht? En dan nu, op die gedroomde plek beland, mogen zij meedoen, op het hoogste niveau en zelfs in het hoogste geweldsspectrum.
Maar aan wie spiegelen zij zich? Aan ons vorstenhuis? Maar dat is een duur betaalde façade, bedoeld voor de bühne. Hoewel hun Bilderbergwereld aardig wat voer voor complottheorieën is. Of is het een Amerikaanse macht, zoals George van Houts c.s. vermoeden? Dat laatste lijkt aannemelijker, zeker als je je de beelden van Piet de Jong en Joseph Luns herinnert bij hun bezoek aan Nixon. Of recenter, een Jan Peter Balkenende bij Bush. Kleine jongetjes die hun grote helden een handje mochten geven.
De Amerikaanse econoom Joseph Stiglitz vertelde, naar aanleiding van zijn te voeren gesprek met Jeroen Dijsselbloem, over links in Europa. Het is hem in de loop der jaren opgevallen dat sociaaldemocratische Europese politici thuis voor hun kiezers nog wel eens iets linksachtigs willen doen, maar dat zij, eenmaal letterlijk en figuurlijk over de grens, onversneden rechts uit de hoek komen. Hij betreurt dat, want hij vindt het model van de verzorgingsstaat zoals die in Europa voorkwam een lichtend voorbeeld voor zijn eigen Amerika. Met lede ogen ziet hij hoe die sociale verworvenheid gesloopt wordt (mede) dankzij de invoering van de euro. Stiglitz vindt de euro een grote mislukking. Een muntunie zonder politieke unie is volgens hem rampzalig. Griekenland toont zijn gelijk. Monetair kunnen de meeste zuidelijke landen niet tegen de noordelijke staten op. Met de invoering van de euro lopen zij eerder verder achterop dan andersom. De arme Grieken zien zich slechts armer worden terwijl de Duitsers slechts rijker worden. Dat die Duitse rijkdom ook ten koste van de Grieken is gegaan is zonneklaar. En als een Dijsselbloem dan triomfantelijk de Grieken als kleine ondeugende jongetjes behandelt, dan kun je je afvragen, wat is er sociaaldemocratisch aan die PvdA-man?
Hooguit het met rozen langs de deuren gaan bij de komende verkiezingen. Maar zelfs daar zal Dijsselbloem zich intussen te “groot” voor voelen.
