De jaren 90 waren de tijd van letterlijk en figuurlijk B-politici. Het begon met onze VVD-er Bolkestein die het pad van de xenofobie effende voor Pim Portuyn. Als eurocommissaris zette hij de grenzen open voor het binnenhalen van goedkope arbeiders uit Polen en Roemenië om in onze bouw en kassen aan de slag te kunnen, zoals in de jaren 60 en 70 gastarbeiders rond de Middellandse Zee werden geronseld. In Europa is hij daarom nog lang niet vergeten, bij demonstraties in Italië staat zijn naam nog altijd op spandoeken als de kwade genius van het neoliberalisme.
Met Balkenende kregen wij een B-figuur als premier. Die kon dat zelf nauwelijks geloven en begon daarom elke zin met “ik als premier”. De Italianen hadden thuis met Berlusconi hun eigen B-figuur, de Engelsen zaten met Blair opgescheept, de Amerikanen met Busch. Maar tijden veranderen, alleen niet ten goede. In Italië is met premier Conte de C-categorie aan de macht gekomen. Die leidt een regeringscoalitie van een onversneden fascistische partij en een soort Powned/GeenStijlclub. Economisch de agenda waarvan Buma en Rutte dromen (een vlaktax van 15 à 20%) en wat migratie betreft net zo in lijn met Wilders als Rutte 3. Het is dus onzin dat in Italië de populisten voor het eerst aan de macht zijn gekomen, wij hebben ze hier al sinds Balkenende in de regering zitten.
Kan het nog slechter? Ja, want na de C komt de D en die zit als “de Donald” op ’s werelds machtigste plek.
