Nooit weer, nie wieder, never again, plus jamais, nea wer …

Wat heeft de directie van het Nationaal Holocaust Museum bezield om bij de opening de Israëlische president Yitzhak Herzog uit te nodigen. De opening valt al op een zacht gezegd ongelukkig moment, met de oorlog in Gaza is het bestaan van toevluchtsoord Israël weer vol op de agenda. In Israël wordt die oorlog stil gehouden, de media berichten nog dagelijks over de aanslag van 7 oktober. De directie van het Amsterdamse Holocaustmuseum heeft niet te maken met Israëlische censuur. Bij de aanslag door Hamas op 7 oktober kwamen 1160 mensen om het leven, bij de wraakactie van de extreemrechtse Israëlische regering zijn 3 eigen gijzelaars (die met witte vlag hun soldaten tegemoet liepen) door eigen vuur doodgeschoten, 39.178 Palestijnen gedood en 73.300 gewond (stand op 5 maart). De Israëlische regering is vastbesloten om Israël ‘from the river to the sea’ vrij van Palestijnen te maken, minister van Nationale Veiligheid Gvir zei het letterlijk zo. Op de Westbank zijn kolonisten al dan niet met steun van het leger losgegaan op de Palestijnse bewoners, waarbij ook veel doden en gewonden zijn gevallen. Tegen de actie van het Israëlische leger in Gaza is door Zuid-Afrika een aanklacht van genocide ingediend. Die is serieus genoeg bevonden om in behandeling te worden genomen door het Internationale Gerechtshof in Den Haag. Dat gaat lang duren, maar het Hof waarschuwde Israël alvast in een tussenvonnis. Desondanks vond de directie van het Amsterdamse holocaustmuseum het geen punt om de president van Israël uit te nodigen voor de opening.

Je hebt verschillende soorten aanhangers van het huidige Israëlische Kabinet. De (vooral uit christelijke hoek) mensen die hoe dan ook achter Israël staan, veelal gevoed door het eigen kwade geweten over de wijze waarop Nederland in 40-45 ervoor heeft gezorgd dat er ruim 100.000 joden zijn afgevoerd en vergast. Een Europees record dankzij de liefdevolle medewerking van ambtenarij en politie, en door massaal verraad. Ook hedendaagse rechtsextremisten zien in de regering Netanyahu politieke medestanders en stappen over hun antisemitisme heen omdat de gezamenlijke Arabische vijand zorgt voor (tijdelijke) verbroedering. Bovendien wordt de hedendaagse fascist door vriend van Israël te zijn niet meer als fascist gezien, want fascisme en antisemitisme worden in de beeldvorming als complementair gezien. Maar het is evengoed antisemitisch als je denkt dat een jood geen fascist kan zijn. Er zit nu een overduidelijk fascistische regering in Israël. Is een genocide op een andere groep mensen dan mensen die tot jood worden gerekend geen holocaust? Zijn Joden andere mensen dan Arabieren? Natuurlijk niet. En dus is het optreden in Gaza een op genocide lijkend optreden en mogelijk is het dat ook. Daarom is het onbegrijpelijk dat het holocaustmuseum president Herzog heeft uitgenodigd voor de opening van het Holocaustmuseum. Het was toch: nooit weer, nie wieder, never again, plus jamais, nea wer …

Geef een reactie