In het verleden hadden we een minister voor Ontwikkelingssamenwerking, tot twee keer toe was dat PvdA-er Jan Pronk. Het was een minister zonder ministerie, ondergebracht bij Buitenlandse Zaken. Met het aantreden van het door Geert Wilders gedoogde Kabinet Balkenende 1 werd de minister vervangen door een staatssecretaris, onder Rutte 2 kwam er weer een minister, maar de ontwikkelingssamenwerking werd voor deze bewindsman ondergeschikt gemaakt aan onze handel, er zat voortaan een minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking. Het draait natuurlijk primair om de handel. Van ontwikkeling, laat staan samenwerking is geen sprake meer, het is pure business en het was al een soort aflaatpost, afkopen van het kleine beetje schuldgevoel vanwege de terreur van ons koloniale verleden.
Ooit was uitgangspunt dat we 0,7% van het bbp aan ontwikkelingssamenwerking zouden besteden, een internationale afspraak, maar daar hield ons land zich niet aan. Rutte wilde bij zijn aantreden het budget zelfs halveren, maar dat lukte hem niet. Tenminste, zo leek het. Stiekem kreeg hij het toch ruimschoots voor elkaar. Hij wist slinks 25 miljard te bezuinigen en kwam zo netto op 0,2%. Uit het budget van ontwikkelingssamenwerking worden nu de kosten voor asielopvang betaald. Ook ons bedrijfsleven geniet van die pot. Hun risico’s op bedrijfsinvesteringen in de derdewereld worden er ook door gedekt. En dan zijn er veel boeren die net als Heineken “kansen’ zien in de derdewereld. Met flinke subsidies heeft Heineken brouwerijen gebouwd en hebben Hollandse boeren er bloemenkwekerijen neergezet. Het woord ‘ontwikkelingssamenwerking’ is nu totaal misplaatst, immers de lokale boeren zijn beroofd van hun gronden en als ze nog wel wat land over hebben dan hebben ze ernstig tekort aan water, immers allemaal opgepompt en gebruikt door bloementelers en de bierbrouwer. Met de paar kippen die ze nog hebben valt ook al niets meer te verdienen, want onze pluimveesector dumpt zijn slachtafval voor een prikje in Afrika en concurreert zo de lokale kippenboeren kapot.
Er had een ministerie voor Herstel van Koloniale Schade moeten zijn. Na eeuwen plunderen, slavernij, piraterij, genocides, uitspelen van bevolkingsgroepen tegen elkaar, het willekeurig trekken van grenzen, het tot leiders benoemen van collaborateurs en het kerstenen van de onderdrukten was zo’n ministerie toch wel het minste. De afgesproken en nooit gehaalde 0,7% was al belachelijk laag, maar daar is nu helemaal niets meer van over. Pronk zei het ooit: ‘als we geen hulp brengen (om de door ons aangericht schade te betalen) dan komen ze het wel halen’. Natuurlijk vluchten mensen naar Europa. In de rijke erfenis van de koloniale VOC-tijden is het beter leven dan in de puinhopen van die VOC-tijden. En daar komt de ellende van de door het rijke westen veroorzaakte klimaatverandering nog bovenop. Zij zijn er ook nog de eerste slachtoffers van. Als wij door willen boeren en leven zoals nu, als wij weigeren om iets aan herstelbetalingen te doen voor de door ons veroorzaakte ellende, dan moeten we hen hierheen hálen en opvangen.
