Op het schoolplein krijg je simpel voorgeschoteld hoe de wereld werkt. Een dominant type met een paar bewonderaars en angstige figuren die hun veiligheid bij hem of haar zoeken bepaalt de gang van zaken. Hij zoekt slachtoffers, kwetsbare kinderen vanwege een afwijkend uiterlijk of omdat zij door heftige gebeurtenissen getekend zijn. Of omdat zij domweg “te aardig” zijn.
Die dominante groep bepaald welke kleding deugt, welke sport enzovoort. Het gros loopt er angstig braaf achteraan. Wijk je ervan af dan ben je de pineut. Oftewel, aanpassen lijkt de enige kans om aan de pesterij te ontkomen. Maar past een gepest kind zich aan, dan wordt het doorgaans nog erger met het pesten. Het kind heeft zijn eigen identiteit opgegeven om van het pesten verlost te worden, maar maakt zich daarmee nog kwetsbaarder. Je kunt beter reageren met “dan ben ik maar een rotjood” zoals Presser dat (voor de oorlog) deed.
Den Haag kun je zien als het schoolplein van volwassenen. Alleen heet aanpassen daar integreren. Maar wat je ook doet, ze blijven je pesten. De dominante pesters bepalen er hoe je moet leven en denken en beroepen zich op “onze” cultuur. Onze joodse landgenoten van 80 jaar geleden hadden het nooit geloofd dat “onze” cultuur nu “joods-christelijk” wordt genoemd. Dat joods kan er vandaag wel bij, want er zijn bijna geen joden meer en het is een leuk signaal naar andere semitische bevolkingsgroepen waar vanwege de Palestijnse ellende nogal wat haat jegens het joodse Israël voorkomt. Het had zo uit de koker van Martin Bosma(PVV) kunnen komen. Maar het werd weer van stal gehaald door Balkenende(CDA) en Onno Hoes(VVD).
Een cultuur die eist dat iedereen zich daaraan aanpast en afwijkende denkwijzen of manieren van leven niet tolereert is geen cultuur maar een dictatuur.
