Politici pochen vaak over onze kenniseconomie, wij horen tot de wereldtop beweren zij.
In de jaren 80 klaagden leraren uit het middelbaar onderwijs dat het niveau van de leerlingen zo slecht was geworden. Hun collega’s uit het lager onderwijs reageerden daar hoofdschuddend op, want “jullie weten nog niet wat er aan komt, nog véél erger”. Nu 30 jaar verder weet elke universiteit dat het dramatisch is gesteld met de kennis van onze geweldige studenten. De eigen taal beheersen zij al zeer slecht. Verder spreken zij hooguit nog een woordje Engels, maar dat houdt niet over. Dat een Engelsman het een vorm van beschaving vindt om elke poging tot het uitspreken van iets dat Engels lijkt te complimenteren, wil niet zeggen dat dat compliment terecht is. Nu zitten deze talenwonders ook in de politiek, zoals bleek bij een bezoek dat Ploumen aan Congo bracht. “There’s no such thing as a Dutch product in terms of quality” wist zij de verbijsterde Congolezen te vertellen, die gaan in het vervolg naar China neem ik aan. Ook ons wiskundig peil is bedroevend. Kansberekening bijvoorbeeld is een onbekend terrein voor de meesten. Dat de kans op zo’n overdreven hoofdprijs van 20 miljoen kleiner is dan op zondagmorgen overreden te worden door een vrachtwagen weerhoudt miljoenen Nederlanders er namelijk niet van om massaal loten te kopen. En een collegezaal vol die net heeft gehoord dat er hooguit ééntje van hen de gewenste top zal bereiken steekt als één man de vinger op bij de vraag wie dat zal zijn.
In het politieke veld kom je de tekortkomingen van ons onderwijs dus eveneens tegen, en heel erg, ook in de berekeningen en de cijfers van het CPB en het CBS, en die worden door onze regering gebruikt. Zo hebben wij een valse voorstelling van zaken wat betreft de vergrijzing. Dat we gemiddeld ouder worden klopt, Mannen worden gemiddeld 7 jaar ouder. Echter, mannen boven de 65 slechts 3 jaar. Vroeger gingen er gewoon meer jong dood. En met het optrekken van de AOW-leeftijd zal die 3 jaar nog wat zakken. Ook de rijkdom van de oude generatie is een ingewikkelder verhaal. De rijke klasse is op oude leeftijd inderdaad meestal rijker geworden. De huizenbezitters hebben vermogen in hun stenen muren, maar de helft van de ouderen heeft geen eigen huis. Honderdduizenden moeten het doen met alleen AOW en amper of geen spaargeld. Want lang niet alle ouderen hebben fraaie baantjes in de bankwereld of politiek gehad, of waren specialist in een ziekenhuis of hadden het goed bij de Koninklijke Shell.
Zo bezien kun je concluderen dat de politiek, de uitzonderingen daargelaten, slechts de gearriveerde klasse kent. De rest bestaat niet (meer) voor hen. Alleen de SP houdt feeling met de lagere inkomens dankzij hun afdrachtregeling.
