In een ingezonden stukje in de VK vandaag wijst Leo Mesman op de oorsprong van “oog om oog, tand om tand”-principe. In de oertijden sloeg iemand wel eens een ander dood en dan werd uit wraak niet alleen de moordenaar, maar ook diens hele familie vermoord. En die moordpartij werd ook weer gewroken met nog veel meer doden enzovoort. Als eerste stap naar beschaving wilde men proberen het bij één moord uit wraak te laten, ofwel één oog om één oog.
Drie Israëlische tieners zijn vermoord. Als vergelding werd er eerst één Palestijns jongetje vermoord en vervolgens bijna net zoveel mensen als er boven Oekraïne uit de lucht geschoten zijn. De Israëlische regering heeft het “oog om oog”-principe nu al opgerekt met een factor 100. En dan moet de grondoorlog nog beginnen.
Zolang (extreem) rechts aan de macht is in Israël zal het moorden niet stoppen. Bizar dat het juist het zo door de Israëlische regering gehate Hamas het meeste profijt heeft van de escalatie van geweld. Voor vredesbewegingen wordt de invloed aan beide zijden steeds beperkter.
De internationale gemeenschap heeft blijkbaar ook baat bij het voortduren van het “conflict”, want die treedt niet op.
