Ooit was D66 een partij die een progressieve liberale koers wilde varen. Een beschaafd alternatief voor teleurgestelde VVD-ers. De VVD was meer conservatief dan liberaal en er kwamen ook steeds meer dubieuze types in haar gelederen. In die kringen patjepeeërs genoemd.
Voor van het geloof gevallen stemmers was D66 ook een goed alternatief, van de confessionele partijen moest de partij niets weten. De ideale coalitie van D66 werd werkelijkheid met de komst van de Kabinetten Paars 1 en 2.
Maar met Fortuyn en diens conclusie dat die paarse Kabinetten voor puinhopen hadden gezorgd leek het doek voor D66 gevallen. Daar kwam echter kereltje Pechtold zoals wijlen Jan Blokker hem omschreef.
Pechtold koos voor een economisch puur rechtse koers, hier en daar (nog) rechtser dan de VVD. Tegelijkertijd opende hij de aanval op Geert W. Zo onderscheidde hij zich van de zijden handschoentjes die anderen in de Kamer aantrokken als ze met Geert te maken kregen. Mark Rutte noemde Geert W. gisteren nog een ras-democraat(!). Anderen laten niet na om te zeggen dat Geert wel een punt heeft, bang om (nog meer) stemmers aan hem te verliezen.
Pechtold scoorde met zijn hardere aanpak en leidde en passant de aandacht af van zijn nieuwe veel rechtsere koers. Slim.
Maar hier en daar komen er barsten in het oude imago van de partij. De zo gehate confessionele partijen heeft Alexander in de armen gesloten. Samen met de CU en de SGP(!) steunt hij Paars 3. Iedereen met kritiek op de regering moet goed onthouden dat dit Kabinet het programma van D66 uitvoert. Dat D66 het beleid van Teeven steunt. Waarom hoor ik niet een Anneke Goudsmit die het schenden van mensenrechten aan de kaak stelt, nu gesteund door haar partij. De voortgaande afbraak van privacy waar Pechtold niets tegen onderneemt. Dat waren toch ooit fundamentele principes voor D66?
In Amsterdam is intussen eenzelfde revanchistisch type opgestaan als Halbe Zijlstra. Paternotte is de naam van de opgeblazen egotripper. Beiden zouden niet misstaan op de zetels van de PVV.
