Toen de economie ongekend sterk groeide wakkerde Zalm de boel nog verder aan door de belastingen te verlagen. En er was al net een grote graai in de pensioenpotten gedaan. Alles in strijd met de theorie van Keynes, maar die was dankzij Reagan en Thatcher vervangen door de graaitheorie zonder mededogen van Milton Friedman. Wij zitten nu met de gevolgen. Een terugkeer naar Keynes zien Europa en Rutte 2 echter niet zitten. De neoliberale vrijemarkt is heilig verklaard.
Wat de werkgelegenheid en de positie van kleine en middelgrote bedrijven het meest parten speelt wordt amper meer genoemd: de veranderingen door paars in de ziektewet. De baas moet zijn zieke werknemer het eerste ziektejaar zelf doorbetalen. De vakbonden vonden dit onnozel genoeg ook een goed idee, want een baas die zijn personeel ziek maakt wordt zo mooi gestraft.
Helaas, mensen worden op velerlei manieren ziek, niet alleen door slechte arbeidsomstandigheden. Grote bedrijven hebben profijt van de verandering. Zij betaalden premie en het verzekeren op de vrijemarkt is voor hen niet duurder. Zij zijn er op vooruit gegaan en dat was de bedoeling.
Maar voor de kleine onderneming is het verzekeren veel te duur geworden en het risico van een zieke werknemer al gauw niet te dragen. Dus nemen zij zo weinig mogelijk personeel aan, of nog liever, tijdelijk personeel of zzp-ers. In de gouden jaren viel dit probleem niet op, nu wordt de werkloosheid vooral aan de crisis toegeschreven.
Als Asscher morgen de oude ziektewet weer invoert, dan kermen Shell en Philips, maar zullen veel bedrijven graag wat meer mankracht inhuren en dan als vaste kracht. Exit Pechtolds flexwerkers. Exit onzeker bestaan voor de werknemer die daardoor een gezonder en gelukkiger leven tegemoet kan zien.
Leuk voor de bouw, huisje kopen komt dan ook weer in zicht. Maar het Kabinet Rutte luistert slechts naar Unilever en Shell en blijft jagen op 750.000 kansarme werklozen alsof die hun werkloosheid aan zichzelf te danken hebben.
