Licht aan het eind van de tunnel, perspectief willen de mensen, hoe lang moeten onze kinderen nog ondraaglijk lijden zonder hockey en vioolles. Om het lijden een breed draagvlak te geven wordt er nog even aan toegevoegd dat het ook verschrikkelijk is om met 5 kinderen op 47m2 opgesloten te zitten. Maar in de praktijk blijken die 5 kinderen helemaal niet zoveel problemen te hebben, zij zijn niet anders gewend. Leerachterstand hebben ze sowieso en al valt dat mee, al hebben zij de beste citoscore van de klas, dan nog is het schooladvies meestal beneden hun niveau. En zij missen geen paardrijles, zij missen geen wintersport, zij missen het uiteten gaan niet, zij missen geen weekend New York, zij missen geen vakantie naar Thailand, zij gaan namelijk niet op vakantie, zij gaan niet uit eten en zij zitten niet op dure sport- of muziekclubs.
Kinderen uit de welvarende kant van de samenleving maken nu, op een nog altijd zeer luxe wijze, ietsje kennis met de wereld die voor veel kinderen uit de minder welvarende kant normaal is. Daar kampen ze echter ook in coronatijd nog met financiële ellende, is inslaan bij de supermarkt geen vanzelfsprekendheid, laat staan het laten bezorgen van een mooie maaltijd. En voor hen is de kans op licht aan het eind van de tunnel of op “perspectief” bijna uitgesloten. Zullen we daar eens net zoveel aandacht aan besteden, ook na corona? Want zij zijn met 600.000, 1 op de 8 kinderen leeft in ons land onder de armoedegrens. Met dank aan 10 jaar Rutte.
