Polarisatie

Parlementsjournalist Joost Vullings zei het onlangs raak: ‘links is niet in’. In de jaren 70 was links wel populair, maar er is nooit een meerderheid voor links geweest, ook toen niet. Nu is rechts in, en dan niet het oude conservatieve liberale rechts, maar het keiharde aartsconservatieve rechts. Het is het rechts in de geest van het fascisme van Mussolini. Tegenstanders worden weggezet als staatsvijanden of op zijn minst als onnozele figuren. Wie niet op de extreemrechtse koers zit is in hun redenatie geen Nederlander maar een vijand van ons volk, exact zoals Mussolini het indertijd ook speelde. En het werkt. Dat de media grotendeels meedoen en in het framen van links meegaan helpt natuurlijk. Links is uit, wat nu voor links doorgaat is eerder het oude midden, het D66 van Hans van Mierlo. Jetten heeft het huidige D66 zelfs rechts van de VVD van Hans Wiegel gepositioneerd. De VVD van nu is rechtser dan indertijd Hans Janmaat of Pim Fortuyn.

In de woordkeus die de media gebruikt wordt links echter nog steeds als extreem neergezet. Loopt een extreemrechtse anti-azc demonstratie finaal uit de hand met geweld en vernieling dan is de eerste reactie dat er ‘begrip’ is om vervolgens op polarisatie te wijzen die tot dit soort taferelen leidt. Hoezo polarisatie? Extreemrechts heeft zich ondemocratisch en crimineel misdragen, wat had de opponent, ofwel links, daar mee te maken? Acties voor behoud van azc’s en welwillende verhalen van echte buren van azc’s zijn allerminst polariserend maar blijven buiten beeld. En waar is dat begrip voor alles ter extreemrechter zijde als het gaat over vreedzame demonstraties van XR, of een geweldloze bekladding van een monument om de aandacht op een hedendaagse genocide onder de aandacht te brengen. De Telegraaf zette prompt foto’s van de mogelijke activisten van die actie in de krant waarop zij duidelijk herkenbaar waren. In combinatie met de commentaren leek dat een oproep om hen te pakken te nemen.

Rechts escaleert steeds verder en dat heeft niets met polarisatie te maken. De fascistische bewegingen kregen eind vorige eeuw in de gaten dat je als vriend van Israël niet voor fascist werd aangezien. Omarm een Jood en de fascist is in een keurige rechtse bal veranderd. Dat werd helemaal makkelijk gemaakt omdat in Israël het fascisme ook opkwam. Premier Rabin werd door zo’n rechtsextremistische Israëliër vermoord, dat maakte de weg vrij voor Netanyahu en die heeft een regering gevormd met onversneden fascistische orthodoxe partijen. Het is antisemitisch om te denken dat joden geen fascisten zouden kunnen zijn. Helaas, ook joden zijn mensen zoals iedereen. Wie dat aan de kaak probeert te stellen polariseert niet, die wijst op de escalatie naar extreemrechts, ook in Israël inclusief alle praktijken die daarbij horen. Zoals de genocide in Gaza, die is officieel zo erkend door de VN, het Internationale Strafhof en een scala aan andere en niet de minste kenniscentra. Er is geen polarisatie maar wereldwijd een escalatie van rechts naar onversneden fascisme.

Reacties zijn gesloten.