De kiezers stemmen volksvertegenwoordigers, maar vertegenwoordigen die wel het volk? Met een partijprogramma en mooie verkiezingsbeloften wint de ene partij wat meer dan de andere waarna het verdelen van de macht plaatsvindt. Zijn die partijprogramma’s en verkiezingsbeloften dan nog wat waard? Rutte 1 liet zien dat VVD en CDA graag de macht aan Geert Wilders gaven in ruil voor het premierspluche en de ministers- en staatssecretarisposten. Wilders was evenwel de echte baas van dat Kabinet (zoals de Amerikanen het in de mails van Hillary Clinton omschreven).
Rutte 2 was in een vloek en een zucht geregeld, terwijl de VVD en PvdA tijdens de verkiezingscampagne en in hun programma’s toch elkaars vijanden heetten te zijn. Maar er was helemaal geen strijd over het Kabinetsbeleid. Een middagje Pimpampetten volstond.
De meeste kiezers zien dat er zo goed als niets met hun stem is gedaan. Zeker de PvdA-kiezer. De VVD-er kan nog tevreden zien dat hij vroem vroem mag doen met 130km. Een kinderhand is snel gevuld. De politieke partijen, in elk geval de VVD, het CDA, D66 en PvdA zijn daardoor overduidelijk arbeidsbemiddelingsbureaus voor lucratieve functies. Doe op het pluche wat de machtigen in het land willen en je beloning is daar. Geert Wilders heeft met zijn PVV zichzelf van een vaste plek op het pluche voorzien en ontvangt vanuit het buitenland ook nog ruime steun uit duistere hoek.
De anderen wachten op een mooie plek in het bankwezen of bij een grote invloedrijke onderneming.
Sommigen stapten vanuit die wereld op het Haagse pluche om de invloed van hun broodheer daar wat sterker te doen gelden (Wouter Bos en Frits Bolkestein kwamen van Shell, Onno Ruding en Stef Blok van de Amrobank) anderen kregen een mooie post in die wereld (Wim Kok naar Shell en Camiel Eurlings naar KLM, Loek Hermans ging overal naartoe).
In de EU is het niet anders. Mario Draghi (baas van de Europese Centrale Bank) kwam van Goldman Sachs, José Barroso (voormalig voorzitter van de Europese Commissie) gaat er nu heen. En Neelie Kroes sloeg alles met haar overstap naar Uber, het bedrijf waarvoor zij zich als EU-commissaris enorm heeft uitgesloofd. Over de grens sprak met er schande van, hier bleef het uitermate rustig.
De macht van banken en multinationals moet juist extreem goed gecontroleerd worden (denk maar aan de crisis van 2008), maar het tegendeel is waar, zij maken zelf de dienst uit. En de kiezer kan hooguit nog hopen op de SP en heel misschien op Denk of Jesse Klaver.
