Hoewel de discussie over privacy achterhaald lijkt, is het tegendeel waar. Juist omdat zoveel gegevens op straat liggen moet er scherp opgelet worden wie daar wat mee kan doen en hoe mogelijke schade en misbruik beperkt kan worden.
Ons land spant wereldwijd de kroon wat betreft het aantal telefoontaps. Van oudsher hebben wij hier onze burgerlijke stand goed op orde, onze vingerafdrukken zijn deels opgeslagen, staan in ons paspoort, ons DNA zal er snel aan toegevoegd worden, ook onze medische dossiers zijn al gedigitaliseerd, weliswaar in verschillende clusters, maar dat zal worden samengevoegd in het EPD. In alle (binnen-)steden en langs de (snel-)wegen hangen camera’s, via je pingedrag is ook bekend waar en wanneer je wat gekocht hebt. Via onze mobieltjes is ook al bekend waar je je bevindt, met je openbaarvervoerpas evenzo. Ook een gps-systeem in je auto staat op het verlanglijstje. Ons internetgedrag wordt tevens vastgelegd, en bewaard. En vanaf je geboorte wordt alles over je ontwikkeling gedocumenteerd dankzij Rouvoet (die heeft als beloning daarvoor een aardig baantje gekregen als voorzitter van de zorgverzekeraars).
De overheid en de banken/verzekeraars zijn dus uitermate goed op de hoogte van het doen en laten van de burgers. Geeft niets, wordt altijd gezegd, tenzij je iets te verbergen hebt. En dat is nu juist mijn punt, want kijk eens naar die overheid en dat bank/verzekeringswezen! Die hebben zelf blijkbaar alles te verbergen. Stap een willekeurig gemeentehuis binnen en leg je oor te luisteren. Geheime rapporten, vergaderingen, embargo, spreekverboden enz. En wat het bankwezen uit het zicht van (bijna) iedereen deed is duidelijk, de wereldeconomie als een piramidespelletje misbruiken. Bedoelde Marx dit met zijn “verelendung”?
Tegenover de burger waar bijna alles van bekend is staat een macht die van geen transparantie wil weten. Dit zou centraal in de discussie over privacy moeten staan.
