Wat er binnenskamers is gebeurd tussen Rutte en Kaag is onbekend, maar dat het geen vrienden zijn is wel duidelijk. Na het “hier scheiden onze wegen” van Kaag was de vriendschap als die al bestond wel voorbij, wat volgde was een diplomatieke worsteling met de verkiezingsuitslag. En dat spel zou Kaag moeten kennen, immers zelf jaren actief geweest als diplomaat. Maar dat was in oorlogsgebied het Midden-Oosten, niet in de slangenkuil van de Haagse politiek. Dus niet vriendelijk handen schudden en onderhandelen met lieden vol bloed aan hun handen, alles voor het beëindigen van conflicten, maar juist schijnheilig dikke maatjes spelen en ondertussen elkaar onderuit schoffelen met naar de media gelekte vuilnis. Dat spel kent Kaag dus niet en Rutte is daar meester in. Die kon bij Unilever iemand de hemel in prijzen om hem bij het afscheid nog even vlug te zeggen dat hij ook ontslagen was.
Waarschijnlijk heeft Rutte bij de onderhandelingen Kaag al flink besodemieterd, maar na zo’n overleg voor de pers vrolijk geroepen dat het weer een vruchtbaar gesprek was. Kaag hield zich dan diplomatiek fatsoenlijk op de vlakte. Nu bij de H.J.Schoo-lezing vond ze het tijd om het beestje bij de naam te noemen, maar nog altijd diplomatiek. Dus niet na afloop de aanwijzingen nader verklaren, de goede verstaander mag dat uiteraard zelf constateren. Maar in politiek medialand werkt dat dus niet zoals zij gewend was als diplomaat. Dan wordt zijzelf de gebeten hond en gaat de grote rat wederom vrijuit. Kaag zal het rattenspel niet leren, te onbeschaafd voor een diplomaat. Er rest haar nu slechts één weg, gewoon helder zeggen wat er speelt, rustig wat uit de school klappen, dan ziet iedereen hoe Rutte als een kameleon weet te switchen tussen zogenaamd de vriendelijkste vriend en de verraderlijkste rat.
