Verschillende partijen in Den Haag wilden wel af van de provinciale bestuurslaag, maar je hoort er al een tijd niets meer over. Intussen is wel het mes gezet in die andere bestuurderslaag, de gemeenten. Er is inmiddels zo’n derde van onze gemeenten door fusies verdwenen. Het leek erop dat die fusiegolf pas zou stoppen wanneer elke provincie nog maar uit één gemeente zou bestaan. Dan zou er toch stilletjes een bestuurslaag zijn geloosd. Verrassend dat de nieuwe minister van Binnenlandse Zaken en Koningsrijksrelaties Ollengren nu een gemeentelijke fusie heeft afgeblazen.
Wat er bereikt is met de fusies is dat de afstand tussen politiek en burger (nog) groter is geworden. Wanneer het was gelukt om in plaats van met 388 gemeenten, zoals nu, nog maar met 12 gemeenten/provincies te maken te hebben, dan was daarmee de macht van Den Haag een stuk groter geworden. De macht van de burger zou dan navenant zijn afgenomen. Voor Shell zou het besturen van Nederland nog makkelijker zijn geworden. Lastige lokale politici met een sterke(re) binding met de bevolking zouden buiten spel staan. Nederland zou dan voor de oliegigant net zo makkelijk te (be)sturen zijn als Nigeria. Helemaal zorgeloos is het dan nog niet, want er zullen altijd vervelende gutmenschen zijn die omkoping en milieudelicten aan de kaak stellen. Nog vervelender dat het opruimen van dergelijke lastpakken tot gedoe met clubs als Amnesty kan leiden. Zo staat de koninklijke Shell aan de vooravond van vervolging wegens het vermoorden van critici in Nigeria. Dat de Nigeriaanse overheid daarvoor aansprakelijk is en niet Shell is weerlegd met bewijzen waaruit de innige relatie tussen de overheid en de oliemaatschappij blijkt, tot en met geheime betalingen aan de voor de moord verantwoordelijke minister.
Afgezien daarvan kan iedereen weten dat Shell in Nigeria een nationale milieuramp heeft veroorzaakt. Voor wie de gang van zaken rond Pernis kent is dat geen verrassing en is het duidelijk dat het één nog het ander een incident betreft. Shell is een crimineel bedrijf dat de aandeelhouder perfect bedient tegen elke prijs. Het is een gigantische milieuvervuiler en aarzelt niet om regeringen om te kopen of tegenstanders uit de weg te (laten) ruimen. Hier hebben regeringen zonder uitzondering oud Shell-medewerkers als minister. Om ook elke gemeente van een oud-personeelslid te voorzien is lastig, dus zijn 12 provincies/gemeenten een veel makkelijkere optie voor de Shelldemocratie.
