Eerst zei hij met een mengeling van stoerheid en gespeelde gêne dat hij een buiten bewustzijn geraakte vrouw met een kaars had gepenetreerd. Een dag later was het geen penetratie meer, maar had hij een joekel van een kaars ’tussen’ haar benen geplaatst. Ook zei hij dat hij er niet over peinsde excuses te maken, maar 2 dagen later deed hij dat toch bij John de Mol. Maar in zijn programma maakte hij die aan John beloofde excuses niet. Verongelijkt zei Derksen dat hij ermee kapte. Een egotrippende windbuil, letterlijk en figuurlijk een slappe lul. Als je racistische taal uitslaat, homofobe grappen maakt en het een toppunt van humor vindt om verkrachtingsverhalen smeuig te vertellen, dan is het slap gelul om je bij commentaar als slachtoffer op te stellen van de ‘politiek correcte’ cancelcultuur. Zeker omdat het Derksen zelf is die altijd anderen cancelt met zijn priemende vingertje tegen ‘jankende homo’s’, domme ‘wijven’, ‘linkse malloten’, om van kwalificaties van mensen met een kleurtje maar te zwijgen (hoe hij bijvoorbeeld Akwasi noemde).
Het slappe vergoelijkende ‘dat moet je in die tijd zien’ slaat nergens op. Slavernij was 150 jaar geleden ook niet normaal. Voor de tot slaaf gemaakten in elk geval niet. Het is net zoiets als ‘in de oorlogsjaren had je geen keus, je moest wel bij de NSB’. Klinklare onzin, alsof ons land niet meer inwoners had dan die paar honderdduizend Nederlanders die lid van die fascisten club waren, alsof er geen mensen bij het verzet waren. VI is een programma voor laffe, racistische, homofobe en vrouwen hatende mannen. Stumpers die zelfs als jonge vent een kaars nodig hebben omdat hun lul te slap is. Die hun stoere praatjes voor wat centjes gelijk inslikken bij de grote meneer De Mol, en die braaf achter Thierry Baudet aanlopen. En even hard weer bij hem weg vanwege de centjes. Die zeggen van voetbal te houden, maar alleen als ze er voor betaald krijgen. Het zijn bange mannetjes die alleen met elkaar in een groep de ‘held’ uit durven te hangen. Wat zij totaal ontberen is empathie, geen woord over de slachtoffers van hun Baudetachtige praatjes. Uit het mondje van de gereformeerd opgevoede zoon van een politieman (moeder doet er bij Derksen niet toe) komt slechts ‘ikke, ikke, ikke ‘. En nu hij kritiek krijgt gaat hij verongelijkt doen, alsof hij het slachtoffer is. Mokkend weigert het bejaarde jongetje verder voor John de Mol te spelen. Zowaar voor het eerst ‘dan maar geen centjes’. Wat moet hij boos zijn.
