Stef Blok ging als minister over ons woningbeleid. Hij heeft ervoor gezorgd dat sociale huurwoningen vermarkt worden (met 119 per dag), dat de verhuurders de huren van de woningen die zij niet hebben verkocht flink mogen verhogen zodat zij Stefs 2 miljard kostende verhuurdersheffing aan de staatskas kunnen afdragen.
Het tekort aan sociale huurwoningen liep door zijn beleid flink op, maar de schuld daarvan werd valselijk in de schoenen van de vluchteling geschoven. De woningbezitters worden door de Kabinetten Rutte nog steeds gesubsidieerd, de huurders mogen betalen.
Blok werd op handen gedragen door zijn neoliberale vrinden, maar greep naast een nieuwe ministerspost. Halbe Zijlstra was aan de beurt, die moest nog beloond worden voor zijn sloopwerkzaamheden in cultureel Nederland. Kaartjes voor voetbalwedstrijden worden met 6% btw belast, voor het theater mag men dankzij Zijlstra 21% btw betalen. Voetbal valt dus wel onder de eerste levensbehoeften, cultuur niet. Halbe vond dat een poster van Ikea aan de muur voldoende kunstzinnig was. Als het aan hem had gelegen dan had het Stedelijk vol Ikea-posters gehangen. Blok is dezelfde ideeën toegedaan, hij vond subsidie aan onze orkesten onnodig omdat “bij de Kruidvat voor een paar euro de complete werken van Mozart op cd te krijgen zijn”.
Zijlstra moest dus naar Buitenlandse Zaken. Maar de waarheid achterhaalde zijn leugens en dus moest hij huilend afscheid nemen van zijn prestigieuze baan. En daar stond Blok al klaar. De voormalig filiaalhouder van een ABNAmrobank mag nu de wereld over reizen om de belangen van Shell, Heineken en Unilever te dienen. Zijn internationale ervaring bestaat uit het houden van vastgoedbeurzen in Londen en München om onze sociale woningvoorraad te vermarkten. En daar was Poetin niet bij.
