Tafeltje dekje

“Aan tafel” roept Matthijs van Nieuwkerk altijd in DWDD en Rutte deed het hem na. Hij riep zijn goede vrind Diederik Samsom om de tafel van “gebouwde omgeving” voor te zitten. Dat is één van de vijf tafels die moeten bepalen hoe wij 49% reductie van de uitstoot van CO2 moeten bereiken. Samsoms tafel is de tafel waar de burger direct mee te maken krijgt. De automobilist die zich slechts een goedkope tweedehands kan veroorloven mag vrezen voor de gevolgen van de beslissingen van de tafel “mobiliteit”.
Van de tafel “industrie” komt amper een concreet voorstel en de tafel “landbouw” gaat nauwelijks verder dan wat varkensboeren met subsidie verleiden tot stoppen en het verhogen van de grondwaterstand in veengebieden. De tafel “anders omgaan met energie” maakt de toekomst voor beleggers en windmolenbouwers rooskleurig. De belangrijkste tafels over de grootste vervuilers, de scheep- en de luchtvaart, ontbreken opmerkelijk genoeg.

Bij Samsom krijgt de burger het daarentegen knap benauwd. Zijn huis moet aan de warmtepomp en flink geïsoleerd, de betaling blijft vaag. Als hij niets doet bezweert Samsom dat hem dat niets gaat kosten, gemiddeld. Het gas wordt duurder, het elektra goedkoper, vandaar, gemiddeld. Maar wie in een (oud) huis woont dat duurder uitpakt in stookkosten dan gemiddeld voelt hem al aankomen, zijn kosten blijven echt niet gelijk. En laat nou net de minst draagkrachtige vaak in een dergelijk huis wonen. Hoezo merkt de burger daar niets van.

Had Samsom toen hij met Rutte de regeringsplannen smeedde maar met zulke plannen gezwaaid: “het is crisis Mark, wij moeten als overheid op zijn Keynesiaans investeren”. Dan had er geen massaontslag in de bouw plaatsgevonden, maar hadden huizen massaal energieneutraal gemaakt kunnen worden. Nu trekt de economie aan en zijn er veel te weinig bouwvakkers overgebleven voor zo’n grootschalige transitie. Er zullen bouwvakkers uit Polen en Roemenië moeten komen zodat daar helemaal niets meer aan milieuverbetering kan worden gedaan. Je bent te laat Diederik.

Voor de boeren en de industrie gebeurt er niet meer dan wat zij willen, en dat ook nog met flink veel subsidie. De rijke burgers worden beloond voor hun investeringen in energiebesparende maatregelen die hen meer opleveren dan de rente van de bank. De minder draagkrachtigen krijgen de rekening.
Het is tafeltje dekje voor de één, maar voor de ander wordt de tafel alleen maar leger.

Geef een reactie