Van Freek de Jonge tot elke dominee, allemaal wijten ze de kwalijke kanten van onze huidige maatschappij aan de individualisering in de jaren 60 en 70. Vroeger hadden we namelijk nog de kerken die zorgden voor samenhang, door deze criticasters sociaal genoemd. De samenleving is voor het oog verhard, maar de repressie was vroeger veel groter. Die ‘mooie’ jaren 50, de ideale wereld van Baudet en velen op (christelijk) rechts. In die jaren zaten onze homoseksuele landgenoten gelijk alle andere genders dan hetero keurig in de kast. De homo’s en lesbo’s hebben zich uit de kast weten te vechten, nu zijn de pijlen van rechts op de andere genders gericht. Tegelijk brullen ze over vrijheid van meningsuiting, maar die reikt niet verder dan de eigen neus, of zoals de populaire influencer Tisjeboy het treffend zei: je moet maar accepteren dat wij je niet accepteren. De rechtse christelijke cultuur accepteert niemand die afwijkt van hun normen, en degenen die breken met die cultuur zullen een hele klus hebben om die cultuur uit hun denken te krijgen. Daar gaat het veelal mis bij links, de (voormalig) christelijken blijven christelijk op-en-neer-denken en keihard buitensluiten.
Vrouwen mochten in de jaren 50 nog geen bankrekening openen, waren wettelijk handelingsonbekwaam, we waren toen een soort Talibanmaatschappij. Op school werd uitsluitend geleerd dat onze VOC-helden beschaving brachten in de wereld. Dat het genocide plegende piraten en slavenhandelaren waren werd niet verteld. Deze eeuw riep premier Balkenende nog dat we trots moesten zijn op ‘onze’ ware VOC-mentaliteit, toch? En onze houding tegenover de door ons geknechte en uitgebuite wereld is nog even feodaal als gedurende onze 4 eeuwen kolonialisme. Nu sluit onze premier een deal met de Tunesische dictator Saied, samen met een Italiaanse fasciste. In ruil voor honderden miljoenen zal deze Saied het dumpen van mensen in de Sahara en het laten verdrinken van mensen voor zijn kust opvoeren. Een mensenleven telt niet voor onze premier en zijn regering, tenzij het christelijke mensenlevens betreft. De vluchteling voor oorlog in Afrika is een andere dan die voor de oorlog in Oekraïne.
De ontkerkelijking in de jaren 60 en 70 zorgde voor ietsje meer vrijheid, maar daar wisten velen geen raad mee. Ze gingen ogenschijnlijk mee met de tijdgeest van verandering, maar behielden wel hun christelijke manier van denken. Zij zagen de linkse wereld als hun nieuwe bubbel en sloten de rest even hard uit als hun voormalige christelijke kerk de ongelovigen. Zij bezorgden links een slechte naam, onverdraagzaam. En zodra de hype van links wat was overgewaaid zwaaiden ze weer af. Zoals een voormalig fanatiek links figuur het mooi zei over haar eerste bezoek aan haar nieuwe liefde: daar lag de NCRV-gids op tafel en het voelde meteen als thuiskomen. En zo stapten Hans Janmaat, Gerrit Zalm, Pim Fortuyn, Dilan Yesilgöz en vele anderen na een start bij de PvdA over naar (extreem)rechts, daar kwamen weer ze thuis, zonder ooit echt weg te zijn geweest.
