Het werkt overal hetzelfde, de politieke machtshebbers raken na verloop van tijd los van hun kiezers en gaan hun gang. Hier snapt de PvdA maar niet waarom de kiezer haar in de steek laat. Maar die kiezer liet de PvdA niet zomaar in de steek. Eerst schoffeerde Wim Kok zijn kiezers door ná de verkiezingen de linkse veren af te schudden, waarop de kiezer een flinke tik uitdeelde. Toen loog Wouter Bos over het terugkeren op het linkse pad om dat ná de verkiezingen weer te verlaten. De kiezer bleef de partij nog steeds redelijk trouw. Daarna kwam Diederik die zijn kiezers helemaal voor de gek hield door meteen ná de verkiezingen met de vóór de verkiezingen tot aartsvijand benoemde VVD een Ruitte 2 te vormen.
In Turkije hebben zo de seculiere partijen hun macht zien verdwijnen. Door net als Blair en Kok een puur kapitalistische koers te varen lieten zij een groot deel van hun aanhang vallen. Het ging economisch voorspoedig, alleen gold dat niet voor de meerderheid in het land, maar slechts voor de top en de middenklasse. En net als hier kreeg die middenklasse er ook van langs toen het economische tij keerde. De hogere inkomens hebben vaak geen benul van het leven met beperkte middelen en in onzekerheid. Zij wijzen niet begrijpend op mooie economische cijfers en vragen zich af waarom die domme burgers niet willen zien hoe goed het hen gaat. Zij willen niet zien dat dat “hen” voor de burgers de welgestelde elite betreft, waaronder ook onze volksvertegenwoordigers vallen, de SP-Kamerleden met hun afdrachtregeling daargelaten.
In Turkije ging de seculiere macht dus mee op de vleugels van de Blairites. De bevolking koos als reactie al in 1994 Erdogan als burgemeester van Istanboel. De politici veranderden hun koers niet. In 2003 was de onvrede landelijk zo groot dat zij deze niet-seculiere politicus tot premier kozen. Stap voor stap breekt hij sindsdien het seculiere systeem af, met gevaarlijke neveneffecten. Zo laaide de strijd tegen de koerden weer op en krijgen ook extreme fundamentalisten ruimte.
IS ziet in Turkije een nieuwe hoop voor haar kalifaat. Met aanslagen hoopt zij alle seculiere Turken zoveel angst aan te jagen dat die hun heil elders zullen zoeken (“pleur op” en “minder minder” roepen politici hier). Met het westen als gemeenschappelijke vijand hoopt IS de gelovige bevolking achter zich te krijgen (zoals hier de islam als nieuwe vijand in de markt is gezet). Hoever gaat Erdogan mee met IS (of Rutte hier met Wilders)? De verschillen tussen Turkije en Nederland zijn niet zo groot.
