Het is Erdogan (bijna) gelukt. Hij heeft met zijn AK-partij de meerderheid weer in handen en is dus niet afhankelijk van een coalitiepartner. Maar hij heeft niet de tweederde meerderheid die hij nodig heeft om de grondwet te wijzigen en zo zichzelf meer macht toe te kennen. Wellicht dat dat hem met een referendum wel gaat lukken. Dan kan hij in 2023 de viering van de honderdjarige Turkse republiek als president meemaken. De volksjongen die in de voetsporen van Atatürk treedt, maar met een andere intentie. Was Atatürk de grondlegger van de seculiere staat, Erdogan breekt die scheiding tussen religie en staat juist stukje bij beetje weer af.
Na zijn aantreden als premier in 2003 pakte hij eerst het leger aan. Het Turkse leger was de beschermer van de seculiere staat en iedere keer als een regering meer macht aan de gelovigen wilde geven pleegde het een staatsgreep om dat te voorkomen. Nu is de militaire macht een stuk minder en zijn alle leidinggevenden vervangen door aanhangers van Erdogans AK-partij. Erdogan kon dus zonder gevaar van een staatsgreep hoofddoekjes op de universiteiten toestaan enzovoort.
Economisch zat het tij hem mee en hij deed zijn best om bij de EU aan te mogen schuiven. Die EU liet het echter flink afweten. De druk van populistische partijen als de PVV in Nederland, het FN in Frankrijk en AfD in Duitsland deden Europese machtshebbers besluiten om de onderhandelingen met Turkije in de ijskast te zetten. Erdogan ging toen zijn “eigen” koers varen, niet gehinderd door enige rekenschap met anderen.
Het heeft veel kapot gemaakt in Turkije. De Armeense “kwestie” bleef net zo onbespreekbaar als hier ons Nederlands-Indië-verleden. En is bij ons een sterke kritische pers slechts in de marge te vinden, in Turkije was die nog virulent aanwezig. Erdogan beknotte hun vrijheid en stopte zonder moeite journalisten achter slot en grendel.
Om de verkiezingen te winnen had hij de kiesdrempel al verhoogd om zo de Koerdische partij uit te schakelen. Die bleek die drempel echter makkelijk te halen. Bij de verkiezingen van gisteren lukte hen dat nipt. Erdogan had dit keer alles uit de kast gehaald om te winnen. Zelfs de zomertijd had hij twee weken verlengd.
Hier heeft Mark Rutte van de televisie niets te vrezen, want zelfs de op papier meest linkse omroep, de VARA, bestaat uit bijna uitsluitend figuren die in zijn politieke richting zitten. Extreemrechtse gasten zijn er meer welkom dan een socialist.
Erdogan sloot voor de verkiezingen twee tv-stations, want daar zijn ze nog wel kritisch. En dankzij het bezoek van Frans Timmermans en Angela Merkel kreeg hij het extra zetje om de winst binnen te halen. Een paar miljard en vrij reizen naar de EU, dat was een mooi cadeautje voor de Turkse kiezer. Met het weer oppakken van de wapens tegen de Koerden en dankzij een paar bloederige aanslagen werd de kiezer bang, en de bange Turkse kiezer gaat dan niet voor een Turkse Geert Wilders, maar voor de volksjongen aan de macht: Erdogan.
