Na de Tweede Wereldoorlog was de hoop “dit nooit weer”, maar de wereld bleef oorlogszuchtig met als dieptepunt Vietnam. Toen die oorlog was afgelopen, was de hoop wederom dat het nu eindelijk afgelopen zou zijn met zinloze slachtpartijen. Het was opnieuw vergeefse hoop.
Het militair ingrijpen in Irak ontwrichtte heel het Midden-Oosten. Het baarde IS. Dat IS pleegt dagelijks aanslagen, in Irak en Syrië. Maar soms ook in Turkije en Europa. Soms zijn het eenlingen die op eigen houtje een aanslag plegen, zoals Andreas Breivik deed. Die deed het echter niet uit naam van IS, maar als bewonderaar van Geert Wilders. Hij dacht dat het geheel in lijn met Wilders’ gedachtegoed was om linkse jongeren af te maken. Of Karst Tatis, die zijn moment van bekendheid dacht te vinden door met zijn auto op koninginnendagvierders in te rijden. “Zou zoiets ook bij ons in Frankrijk kunnen gebeuren” vroeg zich toen een Franse journalist af. Het antwoord is donderdagavond gegeven: ja. Omdat deze dader Mohammed heette en geen Pierre heeft iedereen het over een aanslag van IS. Maar een bezoekje aan de portiek waar de man woonde maakte duidelijk dat het om een criminele gewelddadige figuur gaat. Eentje die niets had met de koran of een moskee, noch met bidden of de ramadan. Maar wel vanwege zijn gewelddadigheid in scheiding lag en gebukt ging onder schulden. Zijn vrouw was met de kinderen vertrokken, dus had hij een probleem, wie nu te slaan?
De uitlaatklep voor zijn agressie had hij voor donderdagavond gevonden. Mogelijk geïnspireerd door Breivik en Tatis. Het was daarom eerder een christelijke aanslag dan een islamitische.
Maar wat ook een rol kan hebben gespeeld is de tweedeling. In Nice is die heel scherp. Het superrijke centrum en de straatarme banlieues. Tinbergen heeft dan gelijk met zijn norm: het verschil tussen de laagste en de hoogste inkomens groter dan 1:5 is contraproductief.
