Tweedeling

Op alle fronten is sprake van tweedeling. De politieke macht wil het niet zien, begrijpt het wellicht ook niet, want behorend bij die ene kant waar je grotendeels zelf je leven bepaalt.
Neem het euthanasiedebat. De klasse die het goed heeft, had en verwacht het altijd zo te zullen hebben, wil graag ook de dood in eigen hand nemen. Zij zijn gewend om een huis te kopen dat zij mooi vinden, hun kinderen naar een school te sturen die zij goed vinden, op vakantie te gaan waarheen zij zin hebben, voor hun kwaaltjes desnoods over de grens te gaan voor genezing, en dus willen zij ook bepalen wanneer hun leven voltooid is en er iemand langs kan komen om hen te laten sterven.
Hoe anders is het voor de meeste anderen. Hun leven wordt van begin tot eind bepaald. De schoolleiding heeft voor hen gekozen welke opleiding zij moeten volgen, de woningstichting heeft voor hen bepaald wanneer er een woning voor hun beschikbaar is en waar, hun baas bepaalt wanneer en hoe lang zij op vakantie mogen, of hun uitkeringsinstantie staat hen geen vakantie toe of hun inkomen laat geen vakantie toe, voor hun kwaaltjes moeten zij, als zij de eigen bijdrage kunnen betalen, naar een door de zorgverzekeraar aangewezen ziekenhuis en als zij oud zijn geworden, dan moeten zij maar afwachten wat er over hen besloten wordt.
Voor hen geen luxe oudedagsresort met champagneontbijt, zij moeten blij zijn als zij nog eens in de week onder de douche mogen. En de boodschap die zij dagelijks meekrijgen is dat hun leven voltooid is.
Wie gaat er bij zo’n wet op vooruit? Degenen die gewend zijn alles zelf te bepalen krijgen dan, indien gewenst, hulp van stervensbegeleiders, opgeleid op kosten van de overheid. Degenen die altijd hebben moeten dulden dat anderen bijna alles voor hun bepaalden zullen dan de druk ervaren dat hun leven bij de pensioengerechtigde leeftijd toch echt wel voltooid is. Wellicht dat in hun geval de stervensbegeleider vervangen zal worden door een verplicht vrijwilliger uit de bijstand.

Geef een reactie