‘Van links naar rechts’ van de Snollebollekes was een hit bij de aanhang van Oranje tijdens het EK-voetbal. De Duitsers vonden het prachtig, dat lag voor de hand gezien het militaristische verleden van de Pruisen. Dat ook veel landgenoten voor dat nummer vallen is opmerkelijk, want zo militaristisch waren wij toch niet, wij huurden niet voor niets vooral Duitsers in om in onze koloniën de autochtone bevolking eronder te houden. Politiek is de tekst heel up-to-date. ‘Studenten gaan van links naar rechts tijdens hun studie’ vertelde Hans Wiegel graag, ‘want het verstand komt met de jaren’. Dat ze veelal voor het (grote) geld vielen noemt hij niet, en ook dat er tal van voorbeelden zijn van de omgekeerde weg laat hij onvermeld. Rita Verdonk ging van de PSP naar de VVD om nog rechts van die partij te eindigen, maar of dat een weg van wijzer worden was? Pim Fortuyn zwaaide van de PvdA naar zijn eigen extreemrechtse partij, alle grenzen over om premier te kunnen worden. Dilan Yesilgöz ging van SP naar GroenLinks om uiteindelijk partijvoorzitter van de VVD te worden. Zelf zegt ze als vluchteling hier te zijn gekomen, maar wat je vaker bij carrièrevrouwen ziet, eenmaal haar (eigen) doel bereikt gooien ze de deur voor anderen achter zich op slot.
In de VS heeft Donald Trump zijn vice-presidentskandidaat gekozen, J.D.Vance. Ook deze jonge gast is van links naar rechts gevlogen. Nog niet zo lang geleden vergeleek hij Trump met Hitler, nu is hij zo mogelijk nog rechtser dan de Donald. In Duitsland hebben we een advocaat van de linkse strijdgroep RAF na decennia weer op het publieke toneel zien terugkeren, maar dan op de extreemrechtse vleugel. Deze week werd het Duitse rechtsextremistische tijdschrift Compact per direct door Nancy Faeser, de minister van Binnenlandse Zaken, verboden. Hoofdredacteur Elsässer was eerder de baas van Konkret, een links radicaal tijdschrift. Van links naar rechts, je ziet het veel, van Ronald Plasterk tot Maurice de Hond. Maar we moeten ons eens afvragen of deze schuinmarcheerders ooit wel links waren. Stonden zij wel voor de linkse waarden vrijheid, gelijkheid en solidariteit. Of waren het gefrustreerde lieden vol giftige rancune jegens degenen met meer vinkjes en zagen zij links als middel om die klasse boven hen te pakken. Niet om eerlijk te delen, maar om hun eigen frustratie te botvieren. Gelijkheid is bij deze figuren geen item, dat is mede de verklaring waarom binnen socialistische heilstaten ongelijkheid toch sterk aanwezig was. En toen het uitleven van hun rancune op links niet lukte gingen ze de weg die ook de rancuneuze gefrustreerde Adolf H. indertijd liep. Die mislukte kunstschilder schopte het tot baas van Duitsland. En dat was nog te klein voor zijn rancune, heel Europa, wat heet, heel de wereld moest eraan geloven. Trump en Vance willen een oppermachtig Amerika, maar dergelijke machtshonger wordt nooit gestild. Wellicht dat Trump daarna zijn oude familienheimat erbij wil hebben, en dan fijn buurten bij zijn vriend Poetin.
