Afgelopen week bleken zelfs de blauwhelmen, de vredessoldaten van de VN, niet veilig voor het geweld van Israël in Zuid-Libanon. De VN-ers moeten het grensgebied met Israël trachten vrij te houden van milities. Dat Hezbollah toch raketten op Israël weet af te schieten geeft aan hoe moeilijk hun taak is. Maar nu schieten Israëlische soldaten hen uit hun wachttorens, een aantal is gewond afgevoerd. Soldaten van een vredesmissie die aangevallen worden, hoe ver kan een strijdende partij gaan. Heel ver dus. De wereld zou moeten reageren met boycots, ingrijpen enzovoort, maar het blijft in de westerse wereld voornamelijk stil.
De gevolgen van de zogenaamde wraakactie van Netanyahu’s regering zijn groot. Gaza in puin met pijn en verdriet om ruim 42.000 doden, zoveel leed dat het generaties aan wraakgevoelens zal opleveren. Van lange termijn denken kun je Netanyahu daarom niet betichten, tenzij hij inderdaad op een complete genocide uit is, want als er geen Palestijn meer over is heb je van hen ook niets meer te vrezen. Maar er zijn nog meer mensen in de wereld, mensen die zich wel druk maken over dit soort buitensporig geweld. Zo heeft Zuid-Afrika Israël aangeklaagd, vanwege de Apartheid die Israël voert tegen Palestijnen. Daar zijn ze de eigen wrede Apartheid echt nog niet vergeten. En wie zal Israël bewonderen om deze massaslachtingen, de welbewuste moorden op journalisten, de bombardementen op ziekenhuizen en scholen. De empathie met de slachtoffers van de aanslag van 7 oktober vorig jaar wordt overschaduwd door de nu een jaar durende extreme wraakactie van de regering Netanyahu. En 7 oktober kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen. Zoals Raoul Heertje het goed zei: ‘op 6 oktober was het echt niet fantastisch’.
Je kunt haast met weemoed aan de tijden van de Israëlische minister van Defensie Mosje Dayan terugdenken. Die was zeker keihard, maar had ook begrip voor de Palestijnen. Als Palestijn had hij net zo gehandeld als de toenmalige PLO liet hij ooit weten. Hij vond de Palestijnse strijd rechtvaardig, maar ja, als Israëliër stond hij aan de andere kant. Blauwhelmen van de VN aanvallen, dat had Dayan nooit gedaan. Met fascisten in een regering is het gedaan met respect, gaat elk mensenrecht voor de bijl. In Israël zit nu zo’n Kabinet met vrienden van Wilders en Orbán. De wereld moet hen een halt toeroepen, maar heeft de VN nog tanden. Die van Europa en de VS zijn getrokken. Er rest alleen een melktandje van Frankrijk. De Italiaanse extreemrechtse premier Meloni breekt nu met de lijn Wilders en Orbán. Zij is naar Libanon vertrokken, want daar zitten namelijk ook Italiaanse blauwhelmen.
