Mugabe was de held die in 1980 Ian Smith versloeg bij de verkiezingen na jarenlange strijd tegen diens apartheidsregering. Het leek allemaal voorbeeldig te gaan, geen groot bloedvergieten. Mugabe werkte uiterst behoedzaam, politiek was hij gematigd socialist.
Zijn Zimbabwe bleef binnen het Brits Koninkrijk, de naam Rhodesië verdween. Mugabe was een product van de Engelse koloniale tijd, Engels en katholiek opgevoed, en voelde zich daar desondanks senang bij.
De Engelse en katholieke cultuur zaten er na de onafhankelijkheid nog stevig in. Hoe mooi hij ook bezig was, zijn wijze van leiding geven werd steeds autoritairder. Het lijkt erop dat het huwelijk met zijn secretaresse zijn bewind deed ontsporen. Het was in elk geval het startsein van exhibitionistische zelfverrijking en repressie. Het land gleed in sneltreinvaart af naar zware armoede en harde onderdrukking.
In 2013 verscheen Mugabe nog in de schijnwerpers van het wereldtoneel, bij de inwijding van paus Franciscus. Ook een ander voormalig onafhankelijkheidsstrijder werd toen welkom geheten op het Vaticaan, Daniël Ortega uit Nicaragua. Ortega, de held van de Sandinista’s in de jaren 70, verloor in 1990 zijn populariteit en presidentschap, maar wist dat in 2007 te heroveren. Helaas zijn er bij hem net als bij Mugabe nepotistische trekjes in geslopen, zo maakte hij zijn vrouw vice-president.
Na jaren strijd en gevangenschap raken mensen vrijwel zeker beschadigd, om dan plots als president de dienst uit te mogen maken is niet zonder risico. Hoe doet iemand dat, als hij waarschijnlijk kampt met vormen van paranoia en ptss. Mandela kon het, maar van een Mugabe kun je met zekerheid stellen dat hij dat niet kon, behalve de eerste 8 jaar waarin hij nog redelijk goed functioneerde. Een maximale periode van 8 jaar voor een presidentschap is daarom zeer nuttig, hoewel je voor Obama gezien de laatste verkiezingsuitslag graag een uitzondering had gemaakt.
