Vroem vroem, ook op de fiets

Sander Dekker begon zijn politieke carrière in Den Haag met een beroep op de ziektewet, hij was onderuit gegaan met zijn racefietsje. Intussen is hij minister af en vloog deze week alweer voor de derde keer onderuit, ditmaal nog wat meer kapot dan de beide voorgaande keren. Hij was minister van Rechtsbescherming, maar van drie keer is scheepsrecht heeft hij blijkbaar geen notie. VVD-ers zijn van het snelle autorijden, Rutte heeft het dan ook over zijn vroem vroempartij. Maar VVD-ers jakkeren dus niet alleen met hun auto, ook met de fiets gaan ze het liefst vroem vroem laat Dekker zien. Met zijn racefiets rijdt hij echter in shared spaces, daar moet hij zijn weg delen met voetgangers en rustige fietsers, kinderen honden enzovoort. Zulke gebieden zijn populair bij gemeenten, want zonder bebording en stoplichten blijken mensen beter rekening met elkaar te houden en gebeuren er juist minder ongelukken. Maar de VVD-er is dus de uitzondering, die racet gewoon door zonder rekening te houden met de andere weggebruikers. Als Sander dan met 60km/u langs iemand vliegt schrikt die zich natuurlijk een hoedje.

Dat is waarschijnlijk bij de laatste val van Dekker ook gebeurd. Volgens de politie echter had een vrouw hem moedwillig omver geduwd en was er sprake van poging tot zware mishandeling en/of doodslag. Maar bij een schrikreactie is natuurlijk nooit sprake van een poging tot zware mishandeling, laat staan doodslag. Wat bezielde de politie om met zo’n bericht naar buiten te komen? Was het Dekker zelf die dat de politie heeft wijsgemaakt of was het een dienstklopper die de VVD een warm hart toedraagt? Of had deze vrouw hem in een honderdste van een seconde herkend en in diezelfde fractieseconde besloten om hem te straffen voor zijn beleid als bewindspersoon. Zo had Sander in zijn functie als minister vrouwen die gedwongen afstand van hun kind hebben moeten doen opgeroepen om hun verhaal te doen. Hij zou dan alsnog de verantwoordelijken van toen(vooral katholieke opvanghuizen) justitioneel aanpakken.

Veel vrouwen hebben die moeilijke stap genomen en de moed gevat om hun zeer emotionele en vaak geheime verhaal te doen. Maar wat gebeurde was dat die verhalen per telefoon werden afgedaan, naar later bleek door uitzendkrachten en dat van het beloofde vervolg niets terecht kwam. De verhalen kwamen zelfs in handen van derde partijen. Met dergelijke privacygevoelige verhalen van kwetsbare slachtoffers zo ‘slordig’ omgaan, het was een zoveelste schandaal van een Kabinet Rutte. De vrouwen die hun verhaal hadden gedaan kregen een kort briefje met slechts de mededeling dat de zaak was afgesloten. Was de vrouw die Dekker een duw zou hebben gegeven zelf slachtoffer van die gedwongen adoptie, dan zou de politie alle begrip moeten hebben voor haar emotionele uithaal. Maar zo is het natuurlijk niet gegaan. Dekker gaat altijd uit zichzelf onderuit. Nu Rutte nog.

Geef een reactie