Vrouwenemancipatie, maar de ene vrouw is de andere niet

In de tijd dat vrouwenhuizen populair waren werd er wel eens op gewezen dat het vooral ging om vrouwen uit de welgestelde milieus. Die wilden net zo leuk carrière maken als hun verwende broertjes. De confronterende vraag was dan: wie doet de afwas in het vrouwenhuis? Dat waren uiteraard niet deze vrouwen, maar bijna altijd vrouwen uit de arbeidersklasse.
Daar is dus niets aan veranderd, de carrièrevrouwen hebben thuis een schoonmaakster en een nanny en die mogen het met een paar euro per uur doen. Dat die vrouwen thuis ook voor kinderen moeten zorgen en de boel moeten schoonmaken, dat die hun kinderen niet met de auto maar met de fiets overal heen moeten rijden, het is geen agendapunt voor de Annemarie van Gaals. Op hoge toon wordt bijstandsmoeders verweten dat ze maar niet aan het werk gaan. Mevrouw Van Gaal zelf is leuk meegelift met Derk Sauer, die dankzij het wildwestkapitalisme in het Rusland van de jaren 90 de miljoenen zag binnenvliegen bij zijn Moskouse Uitgeverij. Ook Annemarie mocht aardig meeprofiteren. Zij belegde bij haar terugkeer in Nederland de overgehouden miljoenen in luxe Amsterdamse winkelpanden. Zij bleek de harde Russische manier van zakendoen te hebben overgenomen. Veel vrienden heeft zij niet gemaakt bij haar huurders. De huurcontracten bleken wurgcontracten enzovoort.
Onder het motto “sloop de crisis” pakt Annemarie niet de veroorzakers van die crisis aan, maar de slachtoffers.
De bijstandswet was een verlossing voor veel vrouwen. Opgesloten in een huwelijk vol huiselijk geweld konden zij nu toch wegkomen. De bijstandswet was dan ook te danken aan een vrouw, de KVP-ster Marga Klompé. Marga was katholiek net zoals Annemarie, maar Marga beschikte wèl over compassie.
Treurig dat onder Rutte voor een aantal vrouwen de situatie is teruggedraaid naar de tijd van vóór Klompé. Trouwt een vrouw van buiten de EU met een Nederlandse man, dan moet zij eerst een aantal hindernissen nemen. Zo heeft zij een basiscursus moeten afronden waarin zij geleerd heeft dat Nederland een “liberaal” land is. Schijnheilig moet ze goed onthouden dat man en vrouw hier gelijkwaardig zijn. Maar als haar man zich twee kinderen later tot een gewelddadig partner ontpopt, rest haar slechts één ontsnappingsroute, alleen retour naar haar oude vaderland. Want hier bij haar kinderen blijven “mag” pas na 5 jaar. Waar is de Marga Klompé van deze eeuw die dit aanpakt?

Geef een reactie