Bijna 50 jaar na het rapport van de Club van Rome is het zoveelste rapport over onze milieu vernietigende levenswijze verschenen. Zou het nu wel serieus genomen worden? De eerste reacties geven de indruk dat men er nu toch van doordrongen is geraakt dat er echt iets moet gebeuren. Dat is niet zo gek, want ook in de wereld van het grote geld doen de gevolgen van klimaatverandering zich gelden. Verzekeringsmaatschappijen zijn overspoeld met gigantische claims vanwege de schade door bosbranden in Canada, de VS en Zuid-Europa. Overstromingen zijn aan de orde van de dag, maar meestal in “onbelangrijke landen” als Bangladesh. Nu ook in België, Duitsland en ons land hele streken werden overspoeld is er pas sprake van “echte” rampen. Het is natuurlijk een veel grotere ramp als het rijke Duitsland 30 miljard aan schade door overstromingen lijdt dan Bangladesh.
De klimaatwetenschappers die aan het rapport van de VN meewerkten zagen dat de door hun voorspelde klimaatveranderingen niet alleen daadwerkelijk plaatsvinden, maar ook dat het nog sterker is dan ze ijdel hadden gehoopt. In het Amerikaanse Portland werd geconstateerd dat nu al gebeurt wat pas over 10 jaar werd verwacht. En de klimaatsceptici zijn voor het eerst even stil. Hoe moet je ontkennen als de bewijzen zich zo tastbaar opstapelen. Intussen komt het ergste doemscenario razend snel dichtbij. De poolkappen smelten en dat lijkt niet meer te stuiten. En als dat gebeurt is het pad naar een onleefbare aarde onomkeerbaar. De permafrost zal zijn gassen loslaten, de zeespiegel zal met gauw minstens een meter of 6 stijgen en de halve wereldbevolking zal elders een veilig heenkomen moeten zoeken. Waar zullen ze zo gastvrij zijn om de voor het water vluchtende Hollanders op te vangen? Hebben Rutte, Ankie Broekers-Knol, Baudet en Wilders voldoende krediet opgebouwd met hun boreale gastvrijheid?
