Wake-upcall

De Chinese oogarts die eind december melding maakte van het coronavirus is nu zelf aan dat virus overleden, nog maar 34 jaar oud. De Chinese overheid wilde eerst niet van het sars-achtige virus weten en de oogarts werd op het politiebureau ontboden en berispt. Pas 20 januari erkende de overheid dat het virus bestond en sloot de 11 miljoen tellende stad Wuhan af. Maar toen waren er al veel bewoners naar het platteland afgereisd om met hun familie het Chinese nieuwjaar te vieren. Hoe gevaarlijk het virus is weten we nog niet, maar de geruststellende berichten als zouden alleen hoogbejaarden en kwetsbare mensen eraan kunnen overlijden zijn met de dood van de ontdekker van het virus teniet gedaan. De maatregelen die de Chinese overheid nam deden al vermoeden dat het ernstig zou kunnen zijn, je sluit niet zomaar steden af met grote economische schade als gevolg.

Maar afgezien van de gevaren van het virus legt het ook de kwetsbaarheid van het huidige kapitalistische systeem bloot. Alles draait om winstmaximalisatie en daaraan zijn mensenrechten, milieu, klimaat, welzijn en gezondheid ondergeschikt. Zo kent de landbouw geen diversiteit meer en is daardoor extreem gevoelig voor virussen. Die zijn al zo’n gevaar dat bijna alle isoleerbedden in onze ziekenhuizen worden bezet door boeren omdat die vaak drager van resistente virussen zijn. Mocht corona hier uitbreken dan is er meteen een tekort aan isoleerplaatsen.
De volgende vraag is hoe wij ziekten gaan bestrijden als er geen medicijnen en hulpmiddelen meer uit China komen. In de media wordt geschamperd over dreigende tekorten aan prullaria, maar dat is een allang achterhaald verhaal. China heeft op allerlei gebied het monopolie op de productie van intussen ook veel medicijnen. Daar produceren levert immers meer winst op. Dat het ook risico’s met zich meebrengt zal de ondernemer een worst wezen, het is slechts de (korte termijn-)winst die telt. En de neoliberale overheid staat geheel in dienst van hen.

Het coronavirus moet een wake-upcall zijn. We zullen essentiële producten en dienstverlening ook in eigen land of binnen de EU moeten houden of mogelijk maken. Medicijnenproductie zal prioriteit moeten krijgen, maar de EU zal bijvoorbeeld ook het oude plan om een Europese Google op te richten van stal moeten halen. Wij maken ons te kwetsbaar met het verliezen van een eigen medicijnenindustrie en de afhankelijkheid van de Amerikaanse ict-baronnen.

Geef een reactie