Wat nu met links

Links is gemarginaliseerd, tenminste, wat in ons land voor links doorgaat. Want hoe links kun je zijn als je keer op keer neoliberaal afbraakbeleid hebt mogelijk gemaakt, zelfs zo dom bent geweest om dat beleid met eigen ministers uit te voeren. Had je linkse punten (welke is de vraag trouwens) door je eigen ministers laten uitvoeren en de rechtse offers (veel) leuk door rechts natuurlijk. Zo blies de PvdA zichzelf na de afstraffing van Kok nog twee keer op. De puinhoop van Paars heeft nu structureel 9 zetels over.

Klaver won snel een record aantal zetels en verloor ze even hard. Dat hij graag wil samenwerken is mooi, maar samenwerken met Rutte was niet zo slim, vooral onder de jongere kiezers was zijn meewerken aan de sloop van de studiefinanciering een asociale blunder, en het hielp ook niet dat in zijn partij Isabel Diks à la Theo Hiddema en Dion Graus een vals huisadres opgaf om financieel gewin.

De SP riep de verdenking van nepotisme zelf over zich af door de ijzersterke Karabulut af te serveren en Lilian Marijnissen tot partijleider te benoemen. De partij had zich bij een deel van haar achterban al minder populair gemaakt omdat zij zich opzichtig aan het “vreemdelingendebat” onttrok, bang om kiezers aan de PVV te verliezen. Maar die gaan toch wel voor het echie en de anderen wensen niet bij een PVV-light te zitten. Het bestuur royeerde ook nog leden van de jongerenafdeling vanwege te links gedachtegoed, daar kon zelfs de strijd voor de slachtoffers in de toeslagenaffaire van Renske Leyten niet tegenop.

De 55% kiezers die altijd rechts kiest is dit keer nog meer extreemrechts gegaan. De winst was voor het midden, voor Kaag. Zij was de enige die zich soeverein staande hield in de debatten. De misplaatste bejegening van archaïsche macho’s als Wouter de Winther (die haar bij Jinek hooghartig onderbrak en daarmee ook Jinek te kijk zette) vielen daardoor sterk op in negatieve zin. Ook Wilders zette zij keurig terecht, diens zetelverlies kan op haar conto geschreven worden.

Maar één hoopgevend feit diende zich op de valreep nog aan voor links. Even leek het niet te lukken, maar Rotterdam hielp Bij1 aan een zetel en dus mogen wij een echt linkse partij in de Kamer verwelkomen. Een partij die alle linkse basisprincipes hoog in het vaandel heeft staan. Het campagneaffiche droeg naam noch foto van de partijleider, geen strijd om het poppetje maar om de inhoud, gesymboliseerd door de veelkleurigheid. De partij staat voor alle burgers wat betreft kleur, afkomst en gender en is economisch voor eerlijke verdeling. Met één zetel de 28 extreemrechtse zetels bestrijden en zoals lijsttrekker Sylvana Simons zelf zei: “links herinneren hoe links eruit ziet”.

Geef een reactie