Wat zou het mooi zijn als links eens goed schoonschip ging maken bij het opstellen van de kandidatenlijsten voor de komende Tweede Kamerverkiezingen. Maak plaats voor de Jan Pronken, Renske Leijtens, voor de Sadet Karabuluten, voor bevlogen idealisten, voor hen die niet voor de eigen carrière gaan. Op links hebben we genoeg carrièrepolitici gezien maar die horen op rechts, daar vind je niet anders. Soms lijkt de kans op een fraaie carrière echter groter bij links en stappen ze daar aan boord. Dat deed bijvoorbeeld Wim Kok. Die antwoorde als jonge student van Nyenrode op de vraag van de rector wat een timmermanszoon daar te zoeken had dat hij minister-president wilde worden en dat deze opleiding daar goed bij zou helpen. En zo geschiedde. Het pakte ook goed uit voor Wouter Bos(na zijn ministerschap naar de top van o.a. KPMG, nu bij Menzis). Diederik Samsom jakkerde gelijk door naar Europa, samen met Frans Timmermans. Rechter hand van Kok Dick Benschop mocht meteen na zijn politieke diensten als staatssecretaris van Buitenlandse Zaken bij Shell aanschuiven en later baas van Schiphol spelen. Gerrit Zalm en Hans Hoogervorst zagen hun kansen bij de PvdA toch niet al te groot en stapten over naar de VVD om daar met een ministerspost beloond te worden. Dilan Yesilgöz heeft alle linkse partijen doorlopen om als een Ayaan Hirshi Ali warm onthaald te worden bij de VVD. Voor haar ligt nu zelfs de minister-presidentspost in het nabije verschiet. Een voormalig vluchtelinge die premier wordt, heeft dat geen aanzuigende werking?
De carrièremakers bij links hebben veel schade aangericht, zij schudden hun linkse veren af en slikten moeiteloos rechts beleid in ruil voor slechts het eigen pluchen plekje. Voor de kiezer bleef met name de PvdA achter als een partij die helemaal niets van de beloofde mooie linkse idealen had waargemaakt, de kiezer was verraden. En de naar de VVD overgelopen carrièrepolitici gooiden nog wat extra zout in die open wond. Bij GroenLinks wemelt het ook van de carrièremakers, want mooie plekken met dito inkomens zijn er in het GroenLinkse netwerk ruim te verdelen. Isabelle Diks is het voorbeeld van zo’n politica die evengoed, nee beter, die bij de VVD had moeten zitten. Carrièrekansen zijn er wat minder bij de SP. Maar daar zijn weer veel goede politici vertrokken vanwege de kadaverdiscipline, top down. En wel zo top down dat jonge veelbelovende sterke talenten meteen worden verpulverd zoals Farshad Bashir. Ook zeer dom dat een Lillian Marijnissen ondanks de wel heel grote schijn van nepotisme toch als voorzitter werd doorgedrukt, een betere kandidaat, het zeer ervaren en sterk Kamerlid Sadet Karabulut werd ervoor opzij geschoven. Laat ieder aspirant Kamerlid pas toe op de kandidatenlijst als hun politieke verhaal met vuur en kennis van zaken wordt gebracht. Bij twijfel, wegwezen.
