Je maakt 145 miljoen winst en dus sluit je de tent, want je denkt ergens anders 155 miljoen winst te gaan maken.
Dat doet Philip Morris in Roosendaal. De leiding van het bedrijf heeft maar één belang: doen wat de aandeelhouders willen en dat is winstmaximalisatie. Werknemers zijn slechts productiemiddelen. Hun rechten zijn gemarginaliseerd en bij Philip Morris letterlijk in rook opgegaan.
Het hoofdkantoor van Philip Morris zetelt in Zwitserland, misschien dat dat binnenkort naar een brievenbus aan de Amsterdamse Zuidas verhuist, want daar valt ook nog wat aan winstmaximalisatie te halen. Bijna alle multinationals laten hun winsten belastingvrij via Belastingparadijs Nederland lopen. Het zou vreemd zijn als Philip Morris dat niet zou doen. De enige kritiek van de multinationals op het Hollandse paradijs is onze regeltjescultuur. Tja, dankzij die regeltjes moeten ze helaas nog een enkele Nederlandse boekhouder en jurist inhuren, dat is wel erg zuur.
Die paar boekhouders en juristen hebben veel macht in Den Haag dat hun paradijs mogelijk heeft gemaakt en nog steeds ongemoeid laat. De 1200 ontslagen werknemers van Philip Morris niet.
Rutte kon niet eens spelen alsof hij hun lot aantrok, het liet hem overduidelijk koud.
Werknemers die het bedrijf hebben opgebouwd en voor vette winsten van de eigenaars hebben gezorgd worden als oud vuil gedumpt.
In het verleden ging een bedrijf pas dicht als er structureel onhoudbare verliezen werden geleden. De leiding had rekening te houden met de personeelsbelangen. Tot tevredenheid van VVD, D66 en CDA zijn de werknemersrechten de afgelopen 30 jaar stukje bij beetje afgeschaft. Alexander Pechtold vindt het nog niet flexibel genoeg en wil dat er vaart wordt gemaakt om ook de laatste rechten te slopen. Pechtold heeft het juridische gezicht van de partij ingeruild voor een uiterst rechts economisch smoelwerk.
Het wordt tijd dat de politiek de macht van de kleine elite die de hele wereldhandel in handen heeft gaat aanpakken. Daarvoor hebben we Europa hard nodig. Maar helaas is ook de macht daar in handen van jongens van Goldman Sachs, zoals Mario Draghi, de baas van de Europese Centrale Bank. Samen met Deutsche Bank bepalen zij het Europese beleid. De Europese Unie is begonnen als middel om een nieuwe wereldoorlog te voorkomen, maar is verworden tot een facilitaire dienst van de financiële wereld. Daarin voelt Alexander zich uiteraard goed thuis.
