Dries van Agt nam de beslissing om met fors geweld een einde te maken aan de treinkaping bij De Punt 41 jaar geleden. Daarmee ging hij als minister van Justitie in tegen de wens van Joop den Uyl, die alles uit de kast wilde halen om de kapers zover te krijgen dat er een einde zonder bloed vergieten zou komen. Het kwam daarna niet meer goed tussen het CDA en de PvdA. De recordwinst die Joop daarna bij de verkiezingen haalde werd door Van Agt en Wiegel genegeerd, en zonder één van hen had Joop geen meerderheid. De eerste stap naar verrechtsing was gezet, bij latere stappen deed de PvdA onder Kok, Bos en Samsom gewoon mee.
De verrechtsing zie je ook bij de media. Kritische journalisten vrezen voor hun baan, bij de NPO vrezen zij voor hun programma dat de netmanager het liefst gister nog uit de ether had gehaald. En je ziet het niet alleen in Nederland, maar bijna overal. De media doen al aan zelfcensuur, de angst om voor links te worden versleten is groot. Scherpe kritiek wordt zeldzaam.
De Italiaanse onderzoeksjournalist Roberto Saviano is een uitzondering. Hij is bekend vanwege onthullingen over de maffia in zijn boek Gomorra en wordt per dag meer bedreigd dan Wilders in 10 jaar. Omdat hij kritiek heeft geuit op het “vreemdelingenbeleid” van Salvini, minister van Binnenlandse Zaken en lid van de Italiaanse PVV, heeft deze aangifte gedaan wegens laster. De maffia heeft hem niet monddood kunnen krijgen, misschien lukt het de politiek wel.
Of je nu klokkenluider(zoals Ad Bos in Nederland) bent of journalist(zoals Saviano in Italië), je zal weten wanneer je zwijgen moet.
Wie durft nu nog klokkenluider te zijn of journalist zonder vrees?
