Afgelopen weekend zond de VPRO een mooie aflevering van Zomergasten uit. Glen Helberg deed op weloverwogen wijze een poging om mensen elkaar te leren zien. De ander is helemaal niet zoveel anders dan jijzelf ondanks alle heftigheid in het debat. In het getoonde interview met James Baldwin zei deze wat Helberg trachtte duidelijk te maken: “we are all brothers”. Dat zei Baldwin na eerst te hebben gewezen op de ellende die Hollandse migranten in Amerika hebben aangericht en nadat hij daaraan had toegevoegd dat wij hier niet anders zijn. Harlem of Haarlem, wat scheelt het. Maar wij zijn dus niettemin broeders, geen vijanden.
Ook dit weekend een gesprek tussen Sheila Sitalsing en Diederik Samsom in NRC. Het werd meer een one-manshow van Diederik dan een gesprek tussen de generatiegenoten. Bij aanvang had Samsom de toon al gezet, hun vaders waren dan wel allebei medisch specialist, maar Diederik deelde meteen vilein uit dat haar vader in een klein ziekenhuis op Curaçao eigenlijk een soort huisarts was. In het medische wereldje is er nogal een hiërarchie tussen specialisten en huisartsen waarbij de huisarts vaak als loser wordt gezien. De werkelijkheid is dat vader Sitalsing naast internist óók huisarts was.
Diederik maakte daarmee gelijk duidelijk waarom het met hem in de politiek is mis gegaan. Hij ging bij een zich socialistisch noemende partij, maar had daar niets mee. Hij zag zijn partijgenoten niet als makkers in de strijd, in tegendeel, hij weet immers als de beste, letterlijk en figuurlijk, dat je het met compromissen moet doen. En die sloot hij graag met zijn vrienden Mark Rutte en Halbe Zijlstra met wie hij nog wekelijks contact heeft. Op de verkiezingsavond vonden beide VVD-ers dat Samsom maar bij hen moest komen. Dat had hij toch maar niet gedaan, vanwege de beeldvorming(!).
Voor zelfreflectie is bij Samsom geen plaats, verder dan een vergelijking met Vincent van Gogh kwam hij niet. Hij zal net als Vincent pas na zijn dood worden herinnerd als genie denkt hij. Natuurlijk had hij minstens dubbel zoveel zetels gewonnen dan Asscher stelde hij met het aplomb van een cokesnuiver.
Het leven is één groot compromis was zijn stelling, maar dat je voor het sluiten van een compromis moet strijden om wat van jouw standpunten erin terug te zien is hem ontgaan en daarmee is zijn compromis dat leidde tot Rutte 2 eerder een overgave. Gezien de korte tijd die Mark en Diederik nodig hadden voor dat “compromis” een terechte conclusie.
