Zorgverzekeraars worden Big Brother bij wet

Terwijl de media vol stonden met de nipte aanname in de Tweede Kamer van het wetsvoorstel over het donorschap ging er nog een ander wetsvoorstel doorheen. Het wetsvoorstel waarin je in principe bereid bent om “donor te zijn tenzij” zal waarschijnlijk niet door de Eerste Kamer worden aangenomen en was dus al die aandacht niet echt waard. Daarentegen zal dat andere wetsvoorstel, over zorgfraude, wel zonder problemen door de Eerste kamer worden aangenomen en is dus zeker enige aandacht waard.
Pas nu het voorstel is aangenomen staat er hier en daar een stukje in de krant.
De NRC maakt vandaag gewag van het inkijken van medisch dossiers door instanties zoals gemeenten. Patiënten worden vaak onder druk gezet om hun dossiers bij de huisarts op te vragen blijkt uit onderzoek van de Landelijke Huisartsen Vereniging. Maar het net aangenomen wetsvoorstel maakt het mogelijk dat zorgverzekeraars zelfs zonder toestemming patiëntendossiers kunnen opvragen en verplicht artsen die dossiers dan over te dragen. Daarmee is een eind gekomen aan het medisch beroepsgeheim.
In de Tweede Kamer roepen de voorstanders dat de zorgverzekeraars toch al alles van je weten. Dat is een alarmerend bericht en zou juist tot actie moeten leiden om de toegang tot die kennis minstens te beperken. En dat het nodig is om fraude te bestrijden is een onzin-argument. De verzekeraars hebben nu al voldoende middelen om fraude aan te pakken en die worden niet benut. Waarom dan nog meer ruimte voor hen creëren? En je slaat helemaal achterover van de al dan niet gespeelde naïeve reactie dat de zorgverzekeraars ook een beroepsgeheim hebben. De kranten staan immers regelmatig vol van beroepsgeheim schendende politiemannen enzovoort. Juist het medisch beroepsgeheim geniet nog enig vertrouwen.
Wat een heerlijkheid voor de verzekeraars om van elke potentiële klant het dossier te lichten. En wat zal het niet kunnen opbrengen op de duistere markt van de handel in persoonsgegevens. Voor zover je er iets over leest in de media is de teneur in de geest van “ga maar lekker slapen, niets aan de hand”. Zonder een Kim Jong-un loopt de pers hier al in het gareel.

Geef een reactie