Wat er nu gebeurt bij de PvdD is niet nieuw, een ideologische club die door beginselstrijd kapot dreigt te gaan. Het bestuur van de dierenpartij wil vasthouden aan de koers van de strijd voor het dierenbelang zonder deelname aan het beleid. En zij wil afstand houden tot andere politieke zaken dan de dierenbelangen. Uiteraard zijn er mensen die andere inzichten hebben en dat zou in een democratische partij tot een gezonde discussie moeten leiden. Maar hier volgt het bestuur van de PvdD hetzelfde pad als de SP, top down. Het bestuur bepaalt en de Kamerleden, leden van gemeenteraden en provinciale staten en waterschappen hebben maar te volgen. Had de SP een perfecte kandidaat voor het partijleiderschap, Sadet Karabulut, het bestuur wilde de dochter van de grote partijleider Jan, Lilian Marijnissen. Net wat vakbondstaal geleerd en meteen de Kamer in als fractieleider was wel wat teveel gevraagd. De SP is onder haar verschrompeld tot 3 à 5 zetels in de peilingen. Hoewel socialisme toch echt vrijheid, gelijkheid en solidariteit(broederschap is echt achterhaald) als uitgangspunten hoort te hebben blijkt dat in de praktijk maar moeilijk te gaan. Vergeten werd dat oprichter Jan Marijnissen uit een katholiek nest komt, en daar is geen enkele sprake van gelijkheid en is de vrijheid beperkt tot carnaval. De solidariteit is nog wat conservatiever dan de ‘broederschap’, de hele familie is dominant met de pater familias als onaantastbare top. Het gezin werd niet voor niets ooit door de rector magnificus van de universiteit van Maastricht omschreven als de plek met de meeste terreur.
Bij de Partij voor de Dieren is het de bible belt die zijn invloed doet gelden. De oprichters kwamen uit Urk en andere diep gelovige bible belt-plaatsen. Daar wordt geloofd volgens de letter van Het Boek. En dan nog, de ene letter is de andere niet en zelfs in de Tweede Wereldoorlog knokten de mannenbroeders elkaar de kerk uit en scheidden zij zich af. En dan mag je later zelf een mooi ideologisch fraai ander pad kiezen, de manier van omgaan met de nieuwe ideeën is vaak niet anders dan je voormalige kerkgenoten. Strak in de leer, te strak. En zelfs een crisis veroorzaken op het moment dat de partij op een record aantal zetels staat. Je vijanden hadden er niet van durven dromen. De problemen waren al op het congres in juni aangekaart, stonden sowieso al bijna vanaf de oprichting op de agenda, maar het bestuur weigerde er iets mee te doen. Onze bijbeltekst is de juiste en daar zult u het mee moeten doen. De suggestie van het bestuur dat Esther Ouwehand het met hun eens was over het verbod op deelname aan gemeentebesturen was één druppel die niet waar was. Wat Ouwehand voor vreselijkst heeft gedaan om haar integriteitsschending aan te wrijven lijkt dan ook eerder een tweede druppel. Het conservatieve bible belt-denken heeft de PvdD in een crisis gestort.
