De dag van de arbeid wordt elk jaar weer wat stiller gevierd, in elk geval in ons land. In Moskou vieren ze het nog uitbundig, maar met net zo weinig besef van de aanleiding als hier 5 mei. Maar terwijl 5 mei net zo’n feestdag is geworden als koningsdag, voor 1 mei rest een heel klein beetje aandacht waarin vooral de vraag domineert hoe lang het bestaansrecht nog gerekt zal worden.
Volgend jaar bestaat de dag van de arbeid 100 jaar en gezien de ontwikkelingen op de arbeids”markt” zou een flinke opleving op zijn plaats zijn. Maar waar vorige generaties knokten voor enigszins fatsoenlijke arbeidsrechten laat de huidige generatie werkenden het bijna volledig afweten. Zij knokt niet eens voor het behoud van verworven rechten. Het handjevol dat dat wel doet wordt door hun collega’s vaak weggezet als vreselijke linkse idioten of gutmenschen. En zo verdwijnt de grote middenklasse en raken de laagst betaalden helemaal in last. Voor hen geen vaste banen, maar flex of zzp en wellicht straks de tussenbaan, de vierjarige flexbaan uit de koker van de Jumbo’s en AH’s.
Het AD en Standpunt.NL hebben intussen Jan van de Beek maar weer eens van stal gehaald om de vreemdelingenhaat wat op te stoken nu de tsunami van vluchtelingen uitblijft. Deze 48 jarige cultureel antropoloog heeft tot voor kort mogen leven en “studeren” op kosten van de gemeenschap en is in al die jaren niet verder gekomen dan middels wat cijfergegoochel aan te tonen dat vluchtelingen “ons” wel 3 ton kosten gedurende hun leven in ons land. De gemiddelde Nederlander kost volgens hem slechts 45.000 euro. Dat Van de Beek zelf een veelvoud kost laat hij onvermeld. Nee, het is de vluchteling die onze verzorgingsstaat ondermijnt is zijn conclusie. De resultaten van de onderzoeken van Piketty zijn hem vreemd, het is immers het onttrekken van kapitaal door de rijkste 10% die de maatschappij in de problemen brengt. Voor de 90% anderen blijft daardoor steeds minder geld over om te verdelen over uitkeringen, salarissen en maatschappelijke voorzieningen. Dat een figuur met een academische titel zich werpt op één van de slachtoffers van die kapitaaloverheveling om hun als daders aan te merken laat maar weer eens zien dat ons onderwijs zijn beperkingen heeft.
Laat alle slachtoffers van de neoliberale koers, richting de rechteloosheid van arbeiders 100 jaar geleden, geen afscheid nemen van de dag van de arbeid, maar hem gezamenlijk weer nieuw leven inblazen, alleen met solidariteit zal je het redden. Laat je niet uit elkaar spelen door rechts.
