Vandaag is het 1 mei, dus de dag van de arbeid. Van de rode feestvreugde is weinig meer over. Wordt er niet meer gearbeid in Nederland vraag je je af. Waar zitten al die zichzelf hard werkende Nederlanders noemende landgenoten nu?
In de weekendbijlage van de Leeuwarder Courant wordt aandacht besteed aan de 70- jarige PvdA. Drie leden van het eerste uur doen hun verhaal. Die verhalen zeggen meer over de dramatische neergang van die partij dan de commissies die na elke verkiezingsnederlaag moesten uitzoeken waardoor die nederlaag was veroorzaakt. De eerste leden verloor de partij al toen de PvdA met de KVP in het Kabinet Beel besloot tot politionele acties in Indonesië in 1947. Met Kok verloor de partij niet alleen haar linkse veren, maar ook haar linkse leden. Het 70-jarige bestaan wordt als galgenmaal gevierd met amper 10 zetels in de peilingen.
De negentigers in de LC noemen de idealen die verloren zijn gegaan, zoals “eltsenien is gelyk”(iedereen is gelijk). Waren de rode strijders vol van de verwezenlijking van hun doelen, het duurde niet lang of de welgestelden namen het bestuur over. De doktersvrouw kon een reis naar een vergadering wel betalen, de strijdbare arbeidersvrouw niet. Daarmee was de tweedeling in de partij een feit. Jet Bussemaker illustreerde dat afgelopen week bij WNL heel helder. Bij een oud televisiefragment waarin aan kinderen werd gevraagd wat zij later wilden worden antwoordde een meisje: kapster! Jet moest daar erg om lachen, wat een armoedige tijden waren dat. Zou de kapster van Jet hebben gekeken en haar bij de volgende knipbeurt als wraak maar eens met de tondeuse van elk blond onnozel haartje ontdoen?
Verheffen van het volk betekent natuurlijk niet dat iedereen verplicht naar de universiteit moet. En een academische opleiding zegt helemaal niets over je intellectuele vermogens. Dat tonen de vele academici in Kamer en regering wel aan. De partijleden van het eerste uur noemen een andere verheffing: je moet lezen, kennis opdoen, jezelf emanciperen. En dat is niet iets dat je vanzelfsprekend opdoet aan een universiteit. Dat kan een arbeider evengoed.
