Inleveren voor wat of voor wie

Van het bruto nationaal product ging in de jaren 80 van de vorige eeuw 87,5% naar de inkomens van werknemers en 12,5% naar de bedrijfswinsten. Dankzij “noodzakelijke hervormingen” is dat wat veranderd. Om beter concurrerend te zijn moesten de kosten omlaag werd verteld. Het betekende niets anders dan het omlaag brengen van de arbeidskosten. De verlaging werd niet gebruikt voor het verlagen van de kostprijs van de producten, maar voor het verhogen van de bedrijfswinsten.
Dit jaar werd verwacht dat de arbeidskosten 78% zouden bedragen, maar het is 73,5% geworden. Bijna 5% meer winst voor de ondernemers ten koste van de werknemers. De flexibilisering van de arbeidsmarkt, het verder afbreken van arbeidsrechten enzovoort hebben hun effect.
Opvallend is het dat de loonkosten al decennia achter zijn gebleven bij de inflatie, maar dat niettemin de productiviteit is gestegen. Waren de winstbeluste veelverdieners maar net zo voorbeeldig geweest. Het is immers aan hen te danken dat de economie een zeepbellenproducent is geworden met crisis op crisis.
Het is de veelverdieners nog lang niet genoeg, een ton loonsverhoging per jaar vindt Gerrit Zalm peanuts. En natuurlijk moet de belasting voor hen omlaag. Daarvoor pleiten de Nederlandse varianten op de Amerikaanse Republikeinen zoals het CDA, D66, PVV en natuurlijk de VVD. In wezen zijn de toeslagen voor huur en zorg een verkapte loonsubsidie voor ondernemers. Dankzij die toeslagen kunnen zij de lonen laag houden. Door te pleiten voor afschaffing van de toeslagen om zo de belastingen te verlagen laten zij zien dat zij slechts de lonen nog verder willen korten. En wij weten nu ook waar dat deel van de bbp-koek heen gaat, als extra winst naar rijk Nederland.

Geef een reactie