Heel dichtbij

En daar gaan we weer: “het komt nu wel heel dichtbij”! Dat is wat je doorgaans hoort na een terroristische actie waarbij westerlingen slachtoffer zijn of die wordt gepleegd binnen onze witte wereld. Het is wat wrang, maar het sluit mooi aan bij de docu van Sunny Bergman waarin zij het witte privilege aan de orde tracht te stellen. Aanslagen zijn dagelijkse praktijk in een heel groot deel van de wereld, maar zijn er bevoorrechte mensen op aarde die daar nooit iets van merken. Alleen de berichten in de media maken hen erop attent. En die zijn zeer beperkt. Van een aanslag in Afrika horen we doorgaans niets, behalve als er wat westerse toeristen bij betrokken zijn. Een neergehaald vliegtuig in Pakistan is amper nieuws, maar wanneer er Nederlanders aan boord zijn, dan is het land jaren bezig met rouwbijeenkomsten en het oprichten van het ene na het andere gedenkteken.
Omgekeerd komen “wij” al heel lang heel dichtbij. Het rijke westen heeft een rijk koloniaal verleden en dat ging bepaald niet zachtzinnig. In het postkoloniale tijdperk heeft het westen gezorgd voor marionettenregeringen en dictaturen in haar voormalige koloniën. Om de Iraanse olie veilig te stellen zette het westen (de USA en GB, ofwel Esso en BP) bijvoorbeeld de democratisch gekozen regering van Iran aan de kant en stichtte er een dictatuur met als hoofd een goed betaalde knecht, de sjah van Perzië. In Saudi-Arabië is het niet anders met hun koningshuis dat dik bevriend is met de Amerikaanse oliebaronnenfamilie Bush.
De laatste decennia zijn “wij” bezig met “vredesmissies”. Gek dat er in Afghanistan meer doden zijn gevallen door wapens van die missies dan door lokale verzetsgroepen. En het is ook nog eens de westerse defensie-industrie die de wapens levert aan de strijdende partijen in alle brandhaarden van de wereld. Wij zijn zo dichtbij, wij verdienen er goud aan.
Maar zoals Pronk al zei, als wij de derde wereld geen hulp sturen, dan komen zij die wel halen. Zo gaat het ook met geweld. Als wij slechts geweld en ellende brengen en onderdrukkers in het zadel houden, dan komen mensen vanzelf hier naartoe om de rekening te presenteren.
Het westen vindt het heel normaal om vrij over de wereld te reizen en handel te drijven. En zint een regering ons niet, dan zetten wij die af. Een dictator die ervoor zorgt dat wij goedkoop aan onze handel kunnen komen helpen we in het zadel en zorgen ervoor dat hij daar blijft. Voor de onderdrukte bevolking zijn wij dan wel heel dichtbij. Een enkeling vindt het dan geen probleem om ook hier heel dichtbij te komen.

Geef een reactie