Sunny Bergman probeerde met haar docu “Wit is ook een kleur” een inkijkje te geven in het witte denken. Hoezeer Nederlanders ook prat gaan op hun tolerantie en beweren vrij te zijn van racisme, dat is natuurlijk niet zo. Alleen al 350 jaar uitbuiting en onderdrukking van Indonesië laat diepe sporen na. Bij de politionele acties ná de Tweede Wereldoorlog kwamen meer dan 100.000 Indonesiërs om. Pas nu wordt heel voorzichtig het woord genocide gebruikt, tot voor kort een groot taboe.
De daders van massaslachtingen en slavernijhandel zijn de “helden” in onze geschiedenisboekjes. Bruggen, straten en pleinen zijn naar hen vernoemd en menig standbeeld moet ons aan hen herinneren. De Amsterdamse grachtengordel is gefinancierd met de opbrengsten van piratenland Holland en de ABN Amro vergaarde haar kapitaal met opiumoorlogen in China. Het zullen dan ook de roots van die bank zijn die voor vestigingen in Columbia en Panama zorgden.
Maar de witte man en vrouw willen er vaak niet van weten dat zij, wellicht ongewild, wat racistische trekjes hebben meegekregen. Op radio 1 reageerden de witte mannen Jan Slachter (omroep Max) en Joost Oranje (Nieuwsuur) op de docu van Bergman. Slachter had er niets van begrepen, vond de docu slecht, zelfs de voice-over deugde niet. Oranje wilde wel een heel klein beetje toegeven dat hij zich afvroeg of hijzelf misschien ook niet helemaal vrij van racisme was, maar ging al snel met Slachter mee. Geen wonder dat de NPO een voornamelijk wit bolwerk is. Deze heren zullen een gekleurde medelander niet snel aannemen, of het moet zijn om hun tolerantie te showen. Maar fijn werken onder zo’n kaaskop is het uiteraard niet.
In de VK vandaag staat een reactie op “Wit is ook een kleur” van Mounir Samuel. Hij was een zij en heeft een witte moeder en een gekleurde vader. Een goed stuk. Zij merkt op: “Ooit was ik een aaibaar Hollands meisje, sinds mijn gendertransitie word ik vaak uitgescholden voor kut-Marokkaan en durven witte meisjes niet meer naast mij in de tram te zitten”. Over de docu van Bergman zegt zij: “(…) dan zie ik ook mijn eigen ouders, mijn moeder die mij nietsvermoedend voorleest uit Pippi Langkous (…) en mijn vader die zonder aanleiding door de politie staande wordt gehouden (…)”. En als afsluiter: “Dat is de pijnlijke realiteit van het Nederland van vandaag, en daar mogen en kunnen we niet langer over zwijgen”.
