Wie weet hoe het is om hier ter wereld te komen en dan te merken dat er raar tegen je wordt aangekeken. De roodharige wellicht, de zachtaardige waarschijnlijk ook, degene met een handicap vrij zeker, maar de zwarte of degene met een uiterlijk dat voor Marokkaans of Turks wordt gehouden helemaal zeker.
Mounir Samuel heeft een Egyptische vader en een Witte Nederlandse moeder. Hij is genderqueer en was ooit Monique. Als Mounir wordt hij vaak voor Marokkaans aangezien en dat wordt hem op vele onaangename manieren duidelijk gemaakt. Hij beseft nu hoeveel eelt Marokkaans uitziende jongens op de ziel moeten hebben. “De 16-jarige Mohammed vraagt om respect, maar heeft niet eens door hoe diep discriminatie soms gaat. Ik wel” zegt Mounir in een interview in de VK van afgelopen zaterdag.
Op scholen zijn allerlei antipest programma’s, of het wat uithaalt blijft de vraag, maar elke poging is de moeite waard. Iedere leraar kent wel een drama met een gepeste. Racisme is vaak nog sterker dan het “normale” pesten. Dat gebeurt namelijk altijd en overal, niet alleen op het schoolplein, in de kroeg of op je werk. De politie houdt je met vaste regelmaat staande, in de supermarkt loopt de bewaker altijd achter jou aan, de lijst met voorbeelden is lang. En in de media hoor je bij die “kutmarokkanen”
Het zou mooi zijn als racisten een dag als Mounir door het leven zouden gaan. Te beginnen met voorbeeldfiguren als Mark Rutte en Stef Blok.
