Wat doe je met een verwend kind dat krijst om zijn zin te krijgen, in geen geval zijn zin geven natuurlijk. In de volwassen wereld lopen ook zat van dat soort verwende figuren rond, met hen moet je net zo goed korte metten maken. Dat is niet makkelijk, zeker niet als die gasten over meer macht beschikken. Vrouwen die gevallen zijn voor dergelijke mannetjes weten vaak niet hoe zich van dat tot monster ontpopte geval kunnen ontdoen. Dat leidt tot bijna één femicide(moord op een vrouw) door de (ex-)partner, per week in ons land. In het bedrijfsleven durven mensen die types evenmin aan te spreken en bereiken ze moeiteloos de top. In de politiek is het niet anders. De Wildersen en Trumps zijn er voorbeelden van en die maken meteen ook duidelijk hoe schadelijk en destructief zij zijn.
En dan heb je de Ronald Plasterk-types. Kleine ritselaars die graag met de grote jongens, de pestkoppen, mee willen doen, al was het alleen maar om te zorgen dat ze zelf niet gepest zullen worden. Maar dat is dus valse hoop, met slijmen met dit soort gasten verdien je al helemaal geen respect en word je evengoed hard gepest. Dat ervoer Ronald Plasterk. Had hij de Telegraaf getrakteerd door (naast de TROS) nog 2 omroepen (PowNed en WNL) toe te laten tot ons omroepbestel (ondanks dubieuze ledenwerfacties) namen ze hem alsnog te pakken. In beeld kermde de handelaar in gestolen octrooien ‘maar we zijn toch vrienden’. De EU lijkt nu hetzelfde te doen met Donald Trump, maar Europa moet z’n tanden laten zien en dreigen alle MacDonalds de EU uit te gooien, en alle JSF’s in te ruilen voor SAABS Viggens of Mirages, en aankondigen dat dat nog maar het begin is, want we zijn geen vrienden (meer).
