Nationalisme als pleister op de wond van een gehavend land

Alle solidariteit gesloopt, alle nutsvoorzieningen verkwanseld en de afbraak werd gewoon doorgezet door Rutte 2. Maar de onvrede is groot en het Kabinet was niet bij machte het tij te keren.
Wat komt een noodlot soms goed uit. Na het WK voetbal, een heerlijk Oranjefeestje, grijpt Rutte de vliegramp in Oekraïne aan om het nationalisme een extra boost te geven: een dag van nationale rouw. Die kenden we sinds 1962 niet meer. Rutte heeft goed naar Poetin gekeken.
Is het grote project van Diederik Samsom voorlopig niet meer dan de grote grijze olifant van Rutte, Poetins grote project is duidelijker, Rusland weer terug op de kaart als wereldspeler. Poetin speelt daarvoor de nationalistische kaart.
In de Tweede Wereldoorlog verloren de Russen bijna 14% van de bevolking. Ter vergelijking: Nederland verloor 2,32% van haar bevolking. Meer dan de helft daarvan waren Joodse landgenoten.
De fascistenhaat is in Rusland nog altijd volop aanwezig. Zelfs Russische fascisten haten westerse fascisten. Dat zag je in Oekraïne bij aanvang van de opstand. Hans van Baalen glunderend tussen West-Oekraïnse fascisten, terwijl tegelijkertijd in het oosten Russische fascisten zich verzamelden om vervolgens met elkaar in gevecht te gaan.
Poetin roert enthousiast in de oude oorlogswond en het Westen is hem met haar reacties zeer behulpzaam.
Met die oude anti-fascistische sentimenten, het nationalisme en de kerk weet Poetin zich geliefd te maken bij zijn bevolking. Het gaat wel ten koste van de vrijheid van meningsuiting, de homorechten enzovoort.
Vandaag speelt Rutte voor Poetin met die nationale rouwdag, maar ook de kerk heeft hij een belangrijke rol gegeven. Alleen onze Duitserhaat ontbreekt, die is met de komst van Pim Fortuyn verdwenen.
Rutte heeft het voor elkaar, “wij” zijn weer één volk! Althans in de media.

Geef een reactie