Pechtold en Wilders vinden elkaar in Europa

Stapt een minister op in ons land, dan kan hij het eerste jaar op de bank achter de geraniums hangen met behoud van 80% van zijn salaris. Een wachtgeldregeling ter grootte van 115.000 euro. Het tweede tot en met vierde jaar zakt dat nog naar 100.000 euro. Alexander Pechtold hoor je er niet over, Geert Wilders wel sinds hij bij de VVD is opgestapt.
Over Europa staan Wilders en Pechtold altijd tegenover elkaar. Pechtold immer op de bres voor het grote belang van Europa, Wilders samen met Le Pen en andere xenofoben tegen Europa.
Maar nu blijkt dat Van Rompuy, de na vier jaar opgestapte Europees president, ook recht op een wachtgeld regeling heeft, staat naast Wilders ook Pechtold schande te roepen.
Waar Wilders zegt “graaiers en zakkenvullers” heeft Pechtold het over “niet verdedigbaar”. Samsom liet het bij “bizar”. Hoezo is die wachtgeldregeling van Van Rompuy niet verdedigbaar? Is hij exorbitant vergeleken met wat een Rita Verdonk of een Gerd Leers meekregen?
Integendeel, Van Rompuy moet zich tevreden stellen met slechts 50% van zijn salaris gedurende drie jaar. Als president van Europa verdiende hij meer dan een minister in Nederland, dus houdt hij nog 37.000 euro meer over.
Als pensioen mag Van Rompuy een bedrag van 4700 per maand tegemoet zien. Waarschijnlijk zit Pechtold zelf daar straks ver boven.
Krijgt Alexander last van het Stockholm syndroom? Na zich jaren in Geert te hebben vastgebeten gaat hij steeds meer op hem lijken. Laat Alexander zich druk maken over echt ernstige Europese zaken zoals de handelsakkoorden met Canada en de VS.

Intussen is met meer dan een jaar vertraging het proces tegen Hans Wiegel alsnog van start gegaan. Zo’n 450 beleggers stortten op aanraden van Wiegel 30.000.000 euro in de bodemloze put van Hans’ vriend Jonald Bouwhuis. Niet prettig voor Hans, 450 boze VVD-ers, dat is hij niet gewend. Hij kwam de eerste zittingsdag dan ook niet goed uit de verf. Op de opmerking dat hij als toezichthouder nooit in de boekhouding heeft gekeken antwoordde hij: “Dat is een forse stellingname en die verwerp ik”. Kennelijk liet zijn geheugen hem in de steek, want het was toch echt Hans Wiegel zelf die indertijd verklaarde dat “hij dat niet had gedaan”, want dat was “werk voor de accountant”.

Geef een reactie