Pleegouderschap

In het nieuws het pleegouderschap van twee pleegouders. Zij hebben de zorg op zich genomen van een jongetje. Het jongetje zou thuis mishandeld zijn. De pleegouders schijnen hun werk goed te doen. Geen nieuws zou je zeggen, maar de biologische moeder heeft de media opgezocht omdat zij de pleegouders niet vindt passen bij haar culturele achtergrond. Was zij afkomstig uit Urk en zat haar zoontje nu bij Albert Verlinde en diens man? Zou kunnen. Was zij getrouwd met een Hell’s Angel en zat haar zoontje nu bij Onno Hoes en diens partner? Niet waarschijnlijk, dat had Jeugdzorg nooit durven doen. Neen, de moeder is een conservatieve vrouw van Turkse komaf en van de islamitische zwarte kousen kerk. Dat is altijd koren op de molen van zowel die islamitische club als van de neo-Fortuynisten. Even een diplomatiek optreden van een minister om de zaak te dimmen en het waait wel over. Maar nee, wij hebben nu Lodewijk Asscher en die wil vooral met stoere praat laten zien dat hij een hele grote jongen is. Met de komst (op uitnodiging van Rutte) van Erdogan, de Turkse premier, in zicht niet zo slim van deze door de grachtengordel zo bejubelde minister.

Wellicht weet Erdogan wel een diplomatieke ontsnapping uit deze nu opgeblazen kwestie. Hij kan dat wel, maar ook hij vergeet zijn diplomatieke gaven wel eens uit het oog.

Hoe het ook afloopt, alle betrokkenen lijden schade. Maar er mag wel eens gekeken worden naar de gang van zaken bij Jeugdzorg. Opvang van een kind in een afwijkende cultuur verdient nooit de voorkeur, waarom hier wel? Een noodsituatie zou de reden kunnen zijn. Maar er komt vrij zeker een moment dat moeder en kind weer contact krijgen of mogelijk een hereniging. Dan weet je van te voren dat een contact tussen biologische moeder en pleegouders op problemen stuit, of je dat nou goed vindt of niet. Asscher zou moeten weten hoe pijnlijk het was voor die paar joodse ouders die de kampen hadden overleefd om na de oorlog geconfronteerd te worden met hun inmiddels katholiek of gereformeerd gemaakte kind. Maar zij wisten dat joodse opvang niet mogelijk was. Dienen zich geen islamitische pleegouders aan voor opvang? Dan heb je een argument in de discussie. Dat Asscher zegt dat “wij” het heel gewoon vinden om kinderen bij een lesbisch stel onder te brengen is geen argument, noch waar. Wij mogen in dit land juist in dit soort kwesties zelf kiezen, ons kind gaat naar een katholieke, gereformeerde, islamitische of openbare en ja zelfs witte school! En scheiding van kerk en staat? Hoezo dan CDA, CU en SGP? En dat “zo ware helpe mij god almachtig”?

Geef een reactie