Verzekeren doet het Nederlandse volkje graag, van de wieg tot het graf. Nergens in de wereld is dat zo sterk als hier. Maar heden ten dage kijken we over de grens, wat heet, over de oceaan, en daar is het ieder voor zich. Dan geldt de macht van de sterkste, een zeer primitieve vorm van verzekeren. Want als ik maar zorg heel veel geld te hebben, dan ben IK verzekerd voor alle onheil. Dat spreekt onze “Raad voor Volksgezondheid en Zorg” ook wel aan. Weg wij, ik, daar draait het om. Niemand stond er hier nog bij stil, maar gelukkig, daar kwam de RVZ ons wakker schudden: weet u wel dat u met uw solidariteit zonder ziek te zijn betaalt voor zieken? Ja, dat weet ik! Als ik betaal voor mijn autoverzekering, dan ben ik verzekerd voor het geval mijn auto kapot gereden wordt. En RVZ, terwijl mijn autootje hooguit 1500 euro waard is, betaal ik wel mee aan de 100.000 euro-bak van willekeurig welk lid van uw clubje, mocht die in de prak worden gereden! Inderdaad, daar voel je je niet erg blij mee, maar zo werkt het nu eenmaal. Dat de RVZ deze wreveligheid probeert wakker te schudden bij ziektekostenverzekeringen, schande.
Maar wie zitten er in die club? Nou, drie leden met een opleiding in de geneeskunde, drie met rechten, waarvan ééntje halfwas econoom en een ander in de private equity zit, en vier economen. Politiek zeker drie VVD en jawel, daar is Marjanne Sint, kortom een paarse club. Ofwel de club van “wij hebben geen verzekering nodig, wij verzekeren onszelf wel van de goede baantjes en commissariaten”. Beetje sneu, zelfs de VVD wil er momenteel niets van weten.
